tsipras33

Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ», ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου.

Εκείνο που μας ορίζει ως ανθρώπους και προσωπικότητες δεν είναι η ιδεολογία μας, αλλά αυτό που πράττουμε. Και η πολιτική είναι το κατεξοχήν πεδίο μετουσίωσης των ιδεών. Στην πολιτική είναι δύσκολο να κρυφτείς. Αργά ή γρήγορα, το πραγματικό σου πρόσωπο έρχεται στην επιφάνεια, αποκαλύπτεται χωρίς έλεος και τίθεται αυτόματα σε κρίση.

Οι τελευταίοι μήνες το απέδειξαν περίτρανα.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπήρξε το μεγαλύτερο φιάσκο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ένα παρατεταμένο θέατρο σκιών που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ο πρόεδρός του, Αλέξης Τσίπρας, αποδείχτηκαν φενάκη. Ο άνθρωπος που κρυβόταν πίσω από τις λέξεις και τις ψευτοεπαναστατικές διακηρύξεις, ο μεγαλύτερος απατεώνας που γνώρισε ποτέ η ελληνική πολιτική σκηνή. Εκείνος που έκανε δημοψήφισμα διαφημίζοντάς το ως την ύψιστη δημοκρατική διαδικασία, μόνο και μόνο για να το αγνοήσει λίγο αργότερα, υπονομεύοντας το Σύνταγμα και τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Έταξε ελπίδα χωρίς να αναλογιστεί τις συνέπειες και έφερε απελπισία, προδίδοντας χωρίς καμία ντροπή αυτούς που τον πίστεψαν, επιβεβαιώνοντας όσους έβλεπαν πίσω από το στρατηγικά σχεδιασμένο προσωπείο του εθνοσωτήρα αυτό που πραγματικά ήταν, ένας καιροσκόπος που διψάει για εξουσία.

Με ένα προεκλογικό πρόγραμμα εκ των πραγμάτων ανέφικτο, στηριγμένο σε μεγαλοστομίες και έναν άνευ προηγουμένου λαϊκισμό. Με φανερή αδυναμία και ανικανότητα να ελέγξει όχι ολόκληρη χώρα, αλλά ούτε το εσωτερικό του κόμματός του, που στερούνταν εξαρχής την απαραίτητη για τη διακυβέρνηση συνοχή και ενότητα.Μίλησε για έντιμο συμβιβασμό και βιώσιμη συμφωνία και τελικά έφερε και υπέγραψε το χειρότερο μνημόνιο, καταδικάζοντας τις επόμενες γενιές των Ελλήνων, δεσμεύοντας το μέλλον των νέων και ξεπουλώντας τη χώρα και τη δημόσια περιουσία.

Πολιτικές ακροβασίες (μεταναστευτικό, καταλήψεις), αμφισβητούμενες αποφάσεις (βλ.Προεδρία της Βουλής), κάκιστη επιλογή προσώπων για τη διαπραγματευτική ομάδα και τις υπουργικές θέσεις, λεονταρισμοί και τακτική κωλυσιεργίας στις διαπραγματεύσεις, υποβάθμιση του στάτους της χώρας στην Ε.Ε., πλήρης απουσία πολιτικής εντός των τειχών, έλλειψη πλάνου, ρητορικές πόλωσης και διχασμού της κοινωνίας… Όλα τα παραπάνω χαρακτήρισαν τη διαδρομή που ακολούθησε η κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου και πλήγωσαν τη χώρα, οδηγώντας στη σημερινή πολιτική αβεβαιότητα και κοινωνική αναταραχή.

Η ευθύνη των πολιτών και η δύναμη της ψήφου

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ανέλθει στην εξουσία, διαλαλώντας στόχους ουτοπικούς και μοιράζοντας αδιανόητες (λόγω κρίσης) υποσχέσεις (αύξηση βασικού μισθού, «σκίσιμο» των μνημονίων και άλλα τέτοια εξωφρενικά). Μόνο… θαύματα δεν υποσχέθηκε ο Τσίπρας, που αποδείχτηκε ψευδο-προφήτης και όχι Μεσσίας, όπως αυτοπαρουσιαζόταν.

Έλεγαν στον ταλαιπωρημένο (και γι’ αυτό ευκολόπιστο) ελληνικό λαό αυτά που ήθελε και είχε ανάγκη να ακούσει, με τη λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Όπου σκοπός η εξουσία και μέσα, το ψέμα και η πολιτική ανευθυνότητα.

Με την υιοθέτηση στρατηγικών υπονόμευσης του αντιπάλου, ρητορικές φούσκες και τη δημιουργία του κάλπικου διπόλου μνημονιακά-αντιμνημονιακά κόμματα (πριν αποδειχτεί το πλέον… φανατικό μνημονιακό κόμμα), εκμεταλλευόμενος τα πέντε πολύ δύσκολα χρόνια που είχαν προηγηθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ, με μπροστάρη τον αρχηγό του, κατάφερε να πείσει τον κόσμο πως αντιπροσώπευε μια διαφορετική και πρωτόγνωρη πολιτική στάση. Πώς θα… χόρευε τους Εταίρους στο ταψί, θα έφερνε ως δια μαγείας ανάπτυξη και ευημερία, θα ανέσταινε τη χώρα. Έχτισαν ένα προφίλ ηθικού πλεονεκτήματος απέναντι στα υπόλοιπα κόμματα, που δεν άργησε όμως να καταρρεύσει.

Οχτώ μήνες μετά, τα ψέματα τελείωσαν και οι μάσκες έχουν πέσει. Η διακυβέρνηση της (αποκαλούμενης) Πρώτη Φορά Αριστεράς θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης. Οι χυδαιότητες, τα ψέματα, η απουσία σχεδίου εντός κι εκτός συνόρων. Ο ορισμός της πολιτικής απάτης. Παράδειγμα προς αποφυγή αλλά κυρίως ένα πολύ καλό μάθημα για όλους, που οφείλει να αξιοποιήσει ο ελληνικός λαός στις (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) προσεχείς εκλογές.

Το χρονικό που μας οδήγησε στο τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο και οι πρακτικές που ακολουθήθηκαν από ένα ανεύθυνο κόμμα, συνέβαλαν στη απόλυτη συνειδητοποίηση από πλευράς πολιτών ότι δεν υπάρχουν λυτρωτές και από μηχανής Θεοί σε μια χώρα που υποφέρει από βαθιά οικονομική κρίση. Κυρίως όμως  κατάφεραν να αναδείξουν τη κορυφαία σημασία της ψήφου.

Το ότι η μεγάλη μας δύναμη ως πολίτες είναι η δυνατότητα που έχουμε να αναδεικνύουμε δια της ψηφοφορίας τους ανθρώπους που έχουν συναίσθηση της κατάστασης και πιστεύουμε ότι με σοβαρότητα, ευθύνη και ρεαλισμό μπορούν να μας εκπροσωπήσουν επάξια, αλλάζοντας τα πράγματα κατά το μέτρο του δυνατού. Και την ίδια στιγμή, να απονέμουμε δικαιοσύνη, στέλνοντας τους διακινητές ελπίδας στην πολιτική αφάνεια, το μόνο μέρος όπου δεν αποτελούν κίνδυνο.

Η ευθύνη των πολιτών και η υπευθυνότητα με την οποία αποφασίζει ο καθένας μας μπροστά στην κάλπη, ανάγεται στο πιο κρίσιμο ίσως ζήτημα, τις μέρες που διανύουμε. Το μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται στα χέρια μας κι αυτό το δώρο που μας χαρίζεται ως μέλη μιας δημοκρατικής χώρας δεν πρέπει να το αφήσουμε ανεκμετάλλευτο. Το διακύβευμα είναι μεγάλο…

wpid-img_20150820_222407

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ ΜΕΡΟΣ 3Ο

Σήμερα ο λαός πρέπει να καταλάβει ότι 40 χρόνια ρεμούλας & δικομματισμού δεν αλλάζουν αν το «νέο» αποτελείται από απατεώνες και ανεπάγγελτα τσουτσέκια. Αυτές οι εκλογές είναι μεγάλη ευκαιρία για τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να αναγεννήσει τη Νέα Δημοκρατία, στρατολογώντας την ομάδα που θα βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο.

cebdceb1ceb9

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΑΟΣ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου

Εδώ και μία εβδομάδα, η κυβέρνηση και τα «παπαγαλάκια» του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να πείσουν τον ελληνικό λαό να ψηφίσει την καταδίκη του. Προπαγανδίζουν τις θέσεις τους υπέρ της άρνησης της πρότασης των δανειστών επιτηδευμένα χωρίς σαφήνεια, ώστε οι πολίτες να μη γνωρίζουν τις συνέπειες της ψήφου τους.

Στο πρόσφατο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό, ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε κατά βάση ρητορικές κορώνες, διαλέγοντας ξανά το δρόμο του ψεύδους. Κατηγόρησε για μία ακόμα φορά τους «κακούς» ξένους ότι «μας έκλεισαν τις τράπεζες», χωρίς να πει ότι για να συμβεί αυτό υπέγραψε ο ίδιος Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Ισχυρίστηκε ότι οι δανειστές δε μας έδωσαν χρόνο, ενώ τους πέντε μήνες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η… κυκλοθυμική και ανεύθυνη στάση των απεσταλμένων της κυβέρνησης κατά τις διαπραγματεύσεις με αστείες προτάσεις και παρελκυστική-τζογαδόρικη τακτική, έθετε συνεχώς εμπόδια στην πιθανότητα εξεύρεσης λύσης και συμφωνίας. Κάτι που στοίχισε ακριβά στη χώρα.

Εγγυήθηκε για τις καταθέσεις, τους μισθούς και τις συντάξεις, λέγοντας εν γνώσει του ψέματα, καθώς λεφτά δεν υπάρχουν ούτε στις τράπεζες ούτε στα ταμεία. Χωρίς την εισροή νέων κεφαλαίων, οι δεσμεύσεις του είναι ουτοπικές και με σαφή πρόθεση λαϊκισμού.

Καθίσταται σαφές από τα παραπάνω ότι η «πρώτη φορά αριστερά» μεταχειρίζεται (προεκλογικά και μετεκλογικά) με… μαεστρία πρακτικές εξαπάτησης κι επειδή πολλοί πολίτες τελούν υπό σύγχυση (λόγω της κυβερνητικής παραπληροφόρησης, της κρισιμότητας της απόφασης που καλούνται να λάβουν και τον ελάχιστο χρόνο που διατέθηκε για να αναπτυχθούν οι εκατέρωθεν απόψεις) σχετικά με τα επακόλουθα της ψήφου τους, το πραγματικό δίλημμα είναι «Ευρώ ή δραχμή», «Ευρώπη ή καταστροφική εσωστρέφεια». Ψηφίζοντας ΝΑΙ, λέμε ΝΑΙ στην Ευρώπη, ΝΑΙ στην ελπίδα για ανάπτυξη και ένα καλύτερο μέλλον.

Τι σημαίνει το ΝΑΙ;

* ΝΑΙ στην Ευρώπη και στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

* ΝΑΙ στη διασφάλιση των καταθέσεων και άνοιγμα των τραπεζών.

* ΝΑΙ στη διασφάλιση απρόσκοπτης παροχής μισθών και συντάξεων στους πολίτες.

* ΝΑΙ στη διασφάλιση των προγραμμάτων της Ευρώπης, όπως το ΕΣΠΑ και οι αγροτικές επιδοτήσεις, που συνολικά φέρνουν στη χώρα πάνω από 43 δις ευρώ, έως το 2020. Και συμμετοχή σε αναπτυξιακά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως το «πακέτο Γιούνκερ», που προβλέπει 35 δις για την ελληνική οικονομία έως το 2020.

Αυτά τα χρήματα θα κατευθυνθούν μεταξύ άλλων στην ενίσχυση των επιχειρήσεων, την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού, την καταπολέμηση της ανεργίας και της φτώχειας, τους άπορους, την ενίσχυση της έρευνας, της τεχνολογικής ανάπτυξης και καινοτομίας, την προστασία του περιβάλλοντος, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τις Περιφέρειες.

* ΝΑΙ στην επιστροφή της χώρας και της οικονομίας στην ομαλότητα και την κανονικότητα.

* ΝΑΙ στη διασφάλιση ρευστότητας για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.

* ΝΑΙ σε ισχυρή γεωπολιτική θέση, με ό,τι αυτό σημαίνει στο διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

* ΝΑΙ στην οικονομική σταθερότητα, προϋπόθεση απαραίτητη για την προσέλκυση διεθνών επενδύσεων.

* ΝΑΙ στη διασφάλιση της χρηματοδότησης της χώρας, που δεν είναι εφικτή από άλλη πηγή χρηματοδότησης, πλην της Ευρώπης.

* ΝΑΙ στη διαφύλαξη και ισχυροποίηση του εθνικού πυλώνα και της πιο βασικής πηγής εσόδων για τη χώρα, του τουρισμού.

* ΝΑΙ στην ενίσχυση των δημοκρατικών μας θεσμών.

* ΝΑΙ στην προάσπιση της εθνικής μας ασφάλειας και ανεξαρτησίας, στην εθνική μας αξιοπρέπεια.

Το ΟΧΙ σημαίνει χρεοκοπία, έξοδος από το Ευρώ και υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και απώλεια καταθέσεων, αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων.

Απομόνωση από τη διεθνή πολιτική, διπλωματική και οικονομική κοινότητα, διακοπή των χρηματοδοτούμενων από τα κοινοτικά κονδύλια έργων υποδομής, νέα εκτίναξη του δημόσιου χρέους και εκτόξευση των επιτοκίων των δανείων.

Η συνακόλουθη του ΟΧΙ επιστροφή μας στη δραχμή θα φέρει σαν ντόμινο κι άλλες καταστροφικές συνέπειες:

* Επιχειρήσεις θα καταρρεύσουν και θα κλείσουν, με αποτέλεσμα να χαθούν πολλές θέσεις εργασίας.

* Θα δημιουργηθεί τριτοκοσμικός πληθωρισμός και η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων θα βρεθεί στο ναδίρ.

* Η ακίνητη περιουσία θα χάσει την αξία της και θα γίνει βορά των ξένων επενδυτών-αρπαχτικών. Θα κοιτάζουμε ανήμποροι το ξεπούλημα της χώρας μας, που σήμερα επικαλούνται οι θιασώτες της δραχμής.

* Ο πληθωρισμός και οι συνεχείς υποτιμήσεις θα μεγαλώσουν το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, καθώς θα θιγούν οι περιουσίες των μικρομεσαίων και την ίδια στιγμή θα ενισχυθούν εκείνων που έχουν χρήματα στο εξωτερικό.

* Μείωση της ανταγωνιστικότητας των εγχώρια παραγόμενων προϊόντων, καθώς το κόστος παραγωγής δεν θα μειωθεί σε βαθμό αντίστοιχο με το ύψος της υποτίμησης.

* Το κόστος δανεισμού για τις ελληνικές επιχειρήσεις θα γίνει υπερβολικά υψηλό.

* Το ελληνικό ΑΕΠ θα μειωθεί δραματικά και άνω του 50%

* Αύξηση της εγκληματικότητας και διατάραξη της δημόσιας ασφάλειας, ως απόρροια της κοινωνικής αστάθειας.

* Συρρίκνωση των πόρων σε σχολεία, νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες, που θα υπολειτουργούν παρέχοντας περιορισμένες και υποβαθμισμένες υπηρεσίες στον πολίτη.

Την Κυριακή καλούμαστε να πάρουμε την πιο σοβαρή απόφαση στην μεταπολεμική ιστορία μας. Με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, να ανακτήσουμε συλλογικά όσα είχαμε κατακτήσει και απωλέσαμε. Ας μην επιτρέψουμε σε επικίνδυνες πολιτικές και τους ξεδιάντροπους εμπνευστές τους να ορίσουν τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας. Ας ψηφίσουμε υπεύθυνα, ως πολίτες μιας χώρας περήφανης, μιας χώρας που δικαιωματικά ανήκει στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Το μέλλον της Ελλάδας είναι δεμένο με την ισχυρή και ανεπτυγμένη Ευρώπη.

Γι’ αυτό,  ψηφίζουμε ΝΑΙ βρε φίλε…ΝΑΙ.

ceb4ceb7cebccebfcf88ceaecf86ceb9cf83cebcceb1

Η «ΕΛΠΙΔΑ» ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΔΙΧΑΣΜΟ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου

Ζούμε μία από τις κρισιμότερες στιγμές στην ιστορία της χώρας μας και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται επιεικώς ακατάλληλη και επικίνδυνη, επιλέγοντας να πράξει με εγκληματική ανευθυνότητα.

Η πέρα από κάθε λογική απόφαση για δημοψήφισμα, ενώ οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς βρίσκονταν ακόμα εν εξελίξει, αποτελεί αψυχολόγητη κίνηση που δικαιολογημένα προκάλεσε πανικό και φόβο στους Έλληνες για το (άμεσο και όχι μόνο) μέλλον και όξυνε το ήδη τεταμένο κλίμα εντός των τειχών.

Παραδεχόμενη την ανικανότητά της, η κυβέρνηση απεκδύεται της ευθύνης της και τη μετακυλά στο λαό, καλώντας τους πολίτες να αποφασίσουν για το μείζον εθνικό ζήτημα του χρέους.

Θα πρέπει να γνωρίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ ότι η πολιτική και η εξουσία δεν είναι παιχνίδι και πεδίο πειραματισμών αλλά αρένα αποδοχής ευθυνών και λήψης συχνά πολύ σκληρών αποφάσεων. Και το σχοινί της αντέχει εκείνους που βλέπουν τον κόσμο ρεαλιστικά.

Με την αστειότητα του δημοψηφίσματος, το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα είναι η διεθνής απομόνωση της χώρας μας, που κινδυνεύει να γίνει ο περίγελος της Ευρώπης εξαιτίας του «θεάτρου σκιών» της ηγεσίας της.

Οι δοκησίσοφοι του κυβερνώντος κόμματος αποφάσισαν να παίξουν κορώνα γράμματα τις ζωές μας και να ριψοκινδυνεύσουν τη σχέση της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, που παρέμενε αδιάρρηκτη και αδιαπραγμάτευτη, μέχρι που ήρθε στα… πράγματα η «πρώτη φορά αριστερά»  για να διαλύσει μεμιάς ότι με κόπο έχτισαν οι προηγούμενοι. Και αντί να μας οδηγήσει μπροστά, στην πρόοδο και την ευημερία, θέλει να μας πάει πολλά βήματα πίσω, στη δραχμή που τόσο λατρεύει.

Σε λίγους μόνο μήνες διακυβέρνησης, σε χρόνο ρεκόρ, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να φέρει την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού και να τη μετατρέψει από μια χώρα που πάλευε να ορθοποδήσει και είχε καταφέρει σταδιακά να μπει σε ρυθμούς ανάπτυξης, σε μια χώρα παρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη των Εταίρων της.

Τα ψέματα, οι ανεδαφικές υποσχέσεις, οι μεγαλοστομίες στο εσωτερικό και οι στρατηγικές πολιτικής κενολογίας και αφελούς επιχειρηματολογίας στις διαπραγματεύσεις, έφεραν αναπόφευκτα τη σημερινή κατάσταση: Τράπεζες κλειστές, ανασφάλεια, πόλωση και μια κοινωνία σε αναβρασμό.

Οι ανιστόρητοι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι διακηρύσσουν ότι στόχος τους και εντολή του λαού είναι η παραμονή μας στην Ευρώπη, δεν έχουν σταματήσει με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους το τελευταίο πεντάμηνο να θέτουν συνεχώς στους πολίτες το δίλημμα «Ευρώπη ή όχι», φέρνοντας την Ελλάδα στα πρόθυρα εμφυλίου και θύμησες σκοτεινές στους παλιότερους.

Λειτουργώντας με τη μανιχαϊστική λογική της δαιμονοποίησης των συνομιλητών τους και του «οι ξένοι είναι κακοί και μόνο αυτοί φταίνε για την καταστροφή μας» και παρουσιάζοντας εαυτούς ως «εθνοσωτήρες», δημιούργησαν ψευτοδιλήμματα που διχάζουν την κοινή γνώμη.

Η όλη επιχειρηματολογία του δημοψηφίσματος στηρίχτηκε σε κατάφωρα ψεύδη (το δήθεν τελεσίγραφο των Εταίρων, η υποτιθέμενη ολική απόκλιση από τους δανειστές, η εντελώς λανθασμένη πληροφόρηση σχετικά με την επόμενη μέρα σε πιθανή επικράτηση του «όχι», η «επανάσταση» που θα φέρει στην Ευρώπη και πολλά άλλα), που ενίσχυσε με άμεσα αντανακλαστικά ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης.

Αν πάλι η διενέργεια δημοψηφίσματος είναι ένας ακόμα επικοινωνιακός ελιγμός, ως «απειλή» και μέσο πίεσης προς τους θεσμούς-συνομιλητές την ύστατη στιγμή, αποδεικνύεται με τον πλέον επονείδιστο τρόπο ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ικανή να διαχειριστεί τις τύχες ενός λαού. Με το πρόγραμμα βοήθειας προς την Ελλάδα να έχει ολοκληρωθεί, τέτοιες πολιτικές ακροβασίες δεν φέρνουν κέρδη παρά μόνο καταστροφή.

Εκείνοι που μιλούσαν για «αξιοπρέπεια», καταδικάζουν έναν ολόκληρο λαό στη φτώχεια και στον εξευτελισμό.

Εκείνοι που μιλούσαν για αλαζονεία (των ξένων και των εγχώριων πολιτικών τους αντιπάλων), τώρα φέρονται με μεγαλύτερη, έχοντας άγνοια ή ύποπτα συνειδητή γνώση του τί διακυβεύεται.

raxil-makri-ert-650-800x547

ΕΡΤ: ΣΤΟΝ «ΑΕΡΑ» ΜΕ ΤΟ… ΑΡΙΣΤΕΡΟ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου

Με το αριστερό ξεκίνησε η «νέα ΕΡΤ», κατά την επιστροφή της στις τηλεοπτικές μας οθόνες την περασμένη Πέμπτη.

Το ντεμπούτο της Ελληνικής Ραδιοτηλεόρασης, η επανεκκίνηση της οποίας πολιτικοποιήθηκε έντονα και έγινε σημαία «επανάστασης, δημοκρατίας και ελευθερίας» από την τωρινή κυβέρνηση, δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

«Ποδαρικό» στο νέο πρόγραμμα έκανε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε κάτι που έμοιαζε με συνέντευξη αλλά στην πραγματικότητα ήταν ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μεταξύ της προέδρου της Βουλής και των δύο δημοσιογράφων της πρωινής εκπομπής. Οι τελευταίοι δεν είχαν καμία πρόθεση να μιλήσουν με την καλεσμένη τους περί πολιτικής. Αλίμονο, με το νέο μνημόνιο να πλησιάζει, το δημοσιογραφικό τους κριτήριο πρόσταζε να της απευθύνουν ερωτήσεις «σκληρές», που ακόμα και ο Πινοσέτ θα ζήλευε, του τύπου «αλήθεια κυρία πρόεδρε, που το βρίσκετε τόσο σθένος;». Μετά την ηγεμονία της στο κανάλι της Βουλής, η Πρόεδρος επιδιώκει να επιβάλει την αμφιλεγόμενη προσωπικότητά της και στην ΕΡΤ.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την προεκλογική συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού στη ΝΕΡΙΤ, όταν η τότε αξιωματική αντιπολίτευση και τα φερέφωνά της τη χαρακτήριζαν «διάγγελμα Κιμ Γιονγκ Ουν», κάνοντας λόγο για «κυβερνητική τηλεόραση και ενημερωτικές συνθήκες Βορείου Κορέας». Τώρα δε διστάζουν να ακολουθήσουν παρόμοιες πρακτικές, υπό την κάλυψη φυσικά του αριστερού μανδύα, στη λογική του «η δική μας προπαγάνδα είναι καλή προπαγάνδα» και «η δική μας χούντα είναι δημοκρατία».

Εκτός της πληθωρικής Ζωής, είδαμε κι άλλα… περίεργα τις πρώτες μέρες λειτουργίας της «ανεξάρτητης» νέας ΕΡΤ. Συνδέσεις και διαφημιστική προβολή του κυβερνητικού ραδιοφώνου «Στο Κόκκινο», πλήθος καλεσμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της συγκυβέρνησης και ενημέρωση μονόπλευρη, εμφανέστατη στα ρεπορτάζ και τον σχολιασμό των πολιτικών εξελίξεων, με συνεχή επανάληψη και αναμάσημα των non papers της κυβέρνησης. Το λιβάνισμα του κυβερνώντος κόμματος και την χωρίς όρια καταδίκη των πολιτικών του αντιπάλων.

Αν αυτό είναι το στίγμα της νέας ΕΡΤ, τότε μάλλον στραβά αρμενίζει το Ραδιομέγαρο. Οι μεγαλόστομες εξαγγελίες του πρωθυπουργού για αέρα ανανέωσης και κάτι διαφορετικό, με ποιότητα και έξω από τη λογική του κρατισμού, που θα καταστήσει την ΕΡΤ ανταγωνιστική και βιώσιμη, έχουν ήδη εξατμιστεί. Και, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, οι Έλληνες φορολογούμενοι θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν μια δημόσια τηλεόραση που ούτε στο ελάχιστο ανταποκρίνεται στα πολιτικά και αισθητικά τους κριτήρια καθώς σύμφωνα με το πρώτο δείγμα γραφής της απέχει κατά πολύ από τον «Φάρο ανεξαρτησίας και πολυφωνίας» που ευαγγελιζόταν η κυβέρνηση και που σαφώς οφείλει να γίνει η ΕΡΤ, ένα βήμα διαλόγου και έκφρασης πολλών διαφορετικών απόψεων και αμοντάριστης δημοσιογραφίας.

Μέχρι στιγμής, η ΕΡΤ της «πρώτης φοράς Αριστεράς» επιλέγει να πατήσει στα (διαπλεκόμενα) βήματα των διοικήσεών της και των Καλφαγιάννηδων που την έφτασαν στο έσχατο σημείο της ανυποληψίας, χάνοντας την ψήφο εμπιστοσύνης του κόσμου. Τελικά ίσως το κλείσιμο της ΕΡΤ για συγκεκριμένους ανθρώπους να ήταν τραγωδία, η επαναλειτουργία της όμως, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί παρά να είναι μια κακοστημένη φάρσα.

xreokopia

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ; ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στο οικονομικό μέτωπο μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών μας, εύκολα διαπιστώνει κανείς την δραματική θέση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια.

Για να γίνει συζήτηση για την οικονομία σε σωστές βάσεις, είναι απαραίτητη η παραδοχή ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε τον Μάιο του 2010, όταν έμεινε εκτός αγορών. Για τον λόγο αυτό υφίσταται τις σημερινές ταλαιπωρίες. Ως συνέπεια της (ελεγχόμενης έστω) χρεοκοπίας, ο Έλληνας πολίτης είδε το μισθό του να μειώνεται, τα έσοδα του να συρρικνώνονται και τους φόρους να αυξάνονται.

Και σαν φυσικό επακόλουθο, την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή μνημόνιο και τρόικα. Την αναγκαιότητα (δυστυχώς) του μηχανισμού στήριξης για μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης (χωρίς αυτό να σημαίνει πως η μορφή του μνημονίου και το είδος της συνεργασίας με την τρόικα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά), τη διαπιστώνει και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, εκτός βέβαια αν επιλέξει την έξοδο από την Ευρώπη και το Ευρώ.

Ο ρόλος της διαφθοράς

Αναρωτιέται συχνά ο Έλληνας πολίτης γιατί βρεθήκαμε σε αυτήν τη δυσάρεστη κατάσταση. Τί έφταιξε; Ποια ήταν η ρίζα του κακού; Βασική αιτία δεν είναι ο υπερβολικός δανεισμός της χώρας από το 1830 ως τις μέρες μας, αλλά η διάθεση των συγκεκριμένων κονδυλίων. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, όπως και οι ξένες άλλωστε, δανείζονται χρήματα. Τα χρήματα αυτά προορίζονταν για την ενίσχυση της παραγωγής και για τη δημιουργία βιομηχανίας στη χώρα.

Όλες όμως οι κυβερνήσεις (ή σχεδόν όλες), επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν αυτό το κεφάλαιο για ψηφοθηρικούς λόγους, μετατρέποντάς το σε άνευ ορίων παροχές, χωρίς κανένα σχεδιασμό, μακροπρόθεσμους στόχους και μέτρα ανάπτυξης. Τεράστια ποσά δαπανήθηκαν προς εξυπηρέτηση του πελατειακού συστήματος, από ανθρώπους παθολογικά ερωτευμένους με το αξίωμά τους, που ανήλθαν στην εξουσία για να υπηρετήσουν όχι το λαό, αλλά τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα.

Σε μια χώρα με πλούσια φυσικά αγαθά και μεγάλες δυνατότητες, ο πρωτογενής τομέας έφθινε διαρκώς και η αγροτική παραγωγή βάλτωνε, καθώς οι ηγεσίες προτιμούσαν κι εδώ να πληρώνουν τους αγρότες στην ουσία για να μην παράγουν. Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο το 1981, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου υπερδανειζόταν για να μοιράζει αφειδώς, στο άκρον άωτον του λαϊκισμού, λεφτά σε όλους (βλ. «Τσοβόλα δώστα όλα»). Συν τοις άλλοις, οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις έφεραν μια ξαφνική ευπορία, που αντί να ενισχύσει την παραγωγική διαδικασία και να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της αποδοτικότητας των επιχειρήσεων, αναλώθηκε σε πολυτέλεια, επίδειξη μέσω της κατανάλωσης και διασκεδάσεις. Πόροι αποκτημένοι χωρίς κόπο, που έφεραν τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί και μια άλλη βασική παράμετρος της παρακμής: η διαφθορά. Αλησμόνητη είναι η περίφημη φράση του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ σε συνεδρίαση κυβερνητικού οργάνου, αναφερόμενος σε διοικητή μεγάλης κρατικής επιχείρησης: «Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, όχι όμως και 500 εκατομμύρια», με την οποία νομιμοποιούσε ανερυθρίαστα τη διαφθορά στο δημόσιο. Αυτή είναι και η χειρότερη κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ στη χώρα. Ο διάχυτος αμοραλισμός που επέδειξε και δίδαξε (όχι επέβαλε, γιατί η κοινωνία δεν είναι ποτέ άμοιρη ευθυνών) στους Έλληνες. Την εποχή που η θέση στο δημόσιο έγινε αυτοσκοπός και βάση του πελατειακού συστήματος και κυρίαρχο δόγμα το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», με αποτέλεσμα τη σταδιακή φθορά των θεσμών. Κι όλα αυτά υπό το μανδύα της «Αλλαγής», που αποτέλεσε το άλλοθι κάθε χρησιμοποιούμενης πρακτικής.

Η απόδοση των ευθυνών, που θα προσφέρει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ανακούφισης, ασφάλειας και κυρίως δικαιοσύνης, είναι πολύ σημαντικό ζήτημα, αλλά όχι το μείζον αυτή τη στιγμή. Αυτό που προέχει είναι να βγούμε από την κρίση και να ζήσουμε ξανά με αξιοπρέπεια.

Ανάπτυξη ή δανεισμός;

Για να γίνει αυτό, πρέπει να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους των συζητήσεων από το χρέος προς τους δανειστές στην ανάπτυξη. Αυτό είναι το ζητούμενο. Μετά το PSI (κούρεμα), το χρέος μας είναι κυρίως προς άλλες κυβερνήσεις, επομένως πρόκειται για πρόβλημα ευρωπαϊκό. Τα χρέη των κρατών δεν αποπληρώνονται, εξυπηρετούνται. Είτε θα δανειζόμαστε για να το εξυπηρετούμε, είτε αν έχουμε μεγάλα κρατικά έσοδα, θα δίνουμε ένα μέρος τους. Οπότε ερχόμαστε στο σημαντικό, που είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Το θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί τον πολιτικό κόσμο από το 2010 μέχρι σήμερα, είναι το πώς θα αποκτήσει η χώρα οικονομική αυτάρκεια. Να ζούμε δηλαδή με τα δικά μας χρήματα. Και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατάφερε και το πέτυχε έστω και αν τα μέτρα που πάρθηκαν χαρακτηρίζονται επιεικώς άδικα.

Βασική όμως επιδίωξη των κυβερνητικών πολιτικών θα πρέπει να είναι η παραγωγή και τα κίνητρα για επενδύσεις, ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Κάθε δάνειο από το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Ε. πρέπει να μετατρέπεται σε επένδυση και να αξιοποιείται για την ανάπτυξη, ώστε σιγά-σιγά να ανακάμψει η οικονομία. Μετά από μόλις 2 μήνες κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αυτό πια δεν είναι εφικτό. Τα κρατικά έσοδα δεν επαρκούν για την πληρωμή των υποχρεώσεων του κράτους και υπό την απειλή της οικονομικής ασφυξίας, ο δανεισμός καθίσταται αναγκαίος.

Σε αυτό οφείλει να δώσει έμφαση η κυβέρνηση. Να βρει έναν τρόπο να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα παραγωγής και όχι μόνο κατανάλωσης αγαθών. Μόνο μέσω της παραγωγικής δραστηριότητας θα πρέπει η χώρα να ανταποκρίνεται στις εσωτερικές (μισθούς, συντάξεις) αλλά και τις εξωτερικές (δάνεια) της υποχρεώσεις. Αν από την αρχή, κατά τα πρώιμα στάδια της κρίσης, εργαζόμασταν όλοι προς αυτήν την κατεύθυνση, τώρα οι θυσίες και οι στερήσεις των Ελλήνων δε θα είχαν αποβεί μάταιες. Όσο η κυβέρνηση εστιάζει μόνο στο χρέος και όχι στην ανάπτυξη και την παραγωγή, η πιθανότητα εξόδου από το φαύλο κύκλο του δανεισμού ολοένα κι απομακρύνεται…

cebfcf80ceb5cebaceb5cf80ceb5

ΜΑΚΡΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΟΠΕΚΕΠΕ.

Λίγες μόνο μέρες μετά τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης περί επιτυχούς διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μας, το οικονομικό επιτελείο αποφασίζει να μεταφέρει και να δεσμεύσει τα ταμειακά διαθέσιμα αποθέματα του ΟΠΕΚΕΠΕ, προκειμένου να πληρώσει την δόση του δανείου. Μια απόφαση που δικαιολογημένα προκαλεί τεράστια ανησυχία στον ήδη σκληρά δοκιμαζόμενο αγροτικό κόσμο. Μια κίνηση όπως η συγκεκριμένη, που ελέγχεται ακόμη και για την νομιμότητά της, καθώς είναι αμφίβολο αν η κυβέρνηση έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιεί τις κοινοτικές επιδοτήσεις για την κάλυψη των χρηματοοικονομικών αναγκών της, είναι πέρα ως πέρα απαράδεκτη. Τα 230 εκατομμύρια που αποφάσισε να πάρει η κυβέρνηση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι χρήματα που έχει δώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ελλάδα και τα οποία η χώρα μας έπρεπε ήδη να έχει καταβάλει εδώ και πολύ καιρό στους δικαιούχους. Οι αγρότες περιμένουν αυτά τα χρήματα ώστε να υπάρξει ρευστότητα εν όψη της νέας καλλιεργητικής περιόδου, αλλά και για να κλείσουν παλιότερες «τρύπες».

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Μετά την μεταφορά των χρημάτων, θα καταβάλλει η κυβέρνηση εγκαίρως τα χρήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ στους δικαιούχους;  Δυστυχώς, στην Ελλάδα κάθε προσωρινό μέτρο γίνεται μόνιμο. Από τον δακτύλιο στην Αθήνα μέχρι το χαράτσι στα ακίνητα. Δεν θέλω καν να φαντάζομαι τις επιπτώσεις στον πρωτογενή τομέα, αν η κυβέρνηση κάθε φορά που έχει ανάγκη από ρευστότητα, δεσμεύει τα χρήματα που προορίζονται για τους αγρότες. Ως χώρα δυστυχώς, δεν έχουμε βιομηχανική παραγωγή και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας βασίζεται κυρίως στην αγροτική παραγωγή. Την συγκεκριμένη κρίσιμη περίοδο αντί η κυβέρνηση να ενισχύει τον Έλληνα αγρότη, τον θέτει σε μια δύσκολη θέση, στερώντας του στην ουσία χρήματα τα οποία δικαιούται και με τα οποία έχει σχεδιάσει τις άμεσες κινήσεις του. Είναι κρίμα που για άλλη μια φορά δοκιμάζονται τα φτωχά στρώματα του ελληνικού λαού, εκείνοι που όλο αυτό το διάστημα πληρώνουν νέους φόρους, ενώ την ίδια στιγμή βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται.

Παρ’ όλες τις προεκλογικές εξαγγελίες η νέα κυβέρνηση δεν φαίνεται να στηρίζει τον Έλληνα αγρότη, ο οποίος έχει μπει στο στόχαστρο εδώ και καιρό με την απόφαση για επιστροφή των χρημάτων από το πακέτο Χατζηγάκη. Τέτοιες αποφάσεις είναι ξεκάθαρο ότι όχι μόνο δεν βοηθούν στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής, αλλά κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την ζωή του μέσου αγρότη. Οι αρμόδιοι υπουργοί πρέπει άμεσα να επιστρέψουν τα χρήματα και να τα δώσουν σε αυτούς που τα δικαιούνται και τα έχουν ανάγκη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις ότι όλα θα γίνουν σωστά και ότι μελλοντικά θα καταβληθούν τα κονδύλια στους αγρότες, καθώς μετά την απομάκρυνση των χρημάτων από το ΟΠΕΚΕΠΕ, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

imagehandler-ashx

ΠΝΠ: ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.

Η πρόσφατη δημοσίευση από την κυβέρνηση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) για την υποχρεωτική μεταφορά των ταμειακών διαθέσιμων των δημοσίων φορέων στην Τράπεζα της Ελλάδας, έχει προκαλέσει ντόμινο αντιδράσεων για τον αντισυνταγματικό, παράλογο και αντικοινωνικό χαρακτήρα της.

Περιφέρειες και Δήμοι (ΕΝΠΕ και ΚΕΔΕ), άμεσα θιγόμενοι από την απόφαση, αντέδρασαν και σε κοινό μέτωπο συμφώνησαν να μην προχωρήσουν στην –καταστροφική από κάθε άποψη διάθεση των αποθεματικών τους.

Πρωτοφανώς ταχύτατα υπήρξαν και τα αντανακλαστικά των βουλευτών Θεσσαλίας του ΣΥΡΙΖΑ, που με κοινή δήλωσή τους επιτέθηκαν στον πρόεδρο της ΕΝΠΕ και Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Κωνσταντίνο Αγοραστό, επειδή ο τελευταίος είπε σχετικά με το κρισιμότατο ζήτημα τα αυτονόητα.

Η Θεσσαλία έχει κατά καιρούς αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα, ποτέ όμως δεν είδαμε μια τέτοια ομοψυχία και συντονισμένη αντίδραση από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να συνταχθεί κοινή δήλωση, γεγονός που προκαλεί εντύπωση.

Γιατί επιδεικνύουν τώρα τέτοια ευαισθησία;

Γιατί… κόπτονται τόσο για την οικονομική απογύμνωση και καταλήστευση των Περιφερειών τους;  Όταν η ηγεσία της κυβέρνησής τους χρησιμοποιεί και έχει (σωστά) κάνει σημαία της στις διαπραγματεύσεις την «ανθρωπιστική κρίση», γιατί εκείνοι δείχνουν τέτοιο ενδιαφέρον και υποστηρίζουν μια κίνηση που σαφέστατα θα οξύνει το πρόβλημα (οικονομικά και κοινωνικά) σε τοπικό επίπεδο, επομένως και σε εθνικό;

Γνωρίζοντας πολύ καλά τις δικαστικές πρακτικές λόγω επαγγέλματος, η ανακοίνωσή τους μού θυμίζει τους επ’ αυτοφώρω συλληφθέντες πορτοφολάδες που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την κλοπή, λέγοντας πως είχαν ανάγκη τα χρήματα για να ταΐσουν την οικογένειά τους. Εκεί αποσκοπούν και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλίας, που ψάχνουν να βρουν ελαφρυντικά για την κλοπή του πορτοφολιού της Περιφέρειάς τους.

Πώς όμως να εξασφαλίσουν νομιμοποίηση από τους πολίτες, όταν αυτό που επιδιώκουν είναι να στερήσουν χρήματα από έργα υποδομής και όχι μόνο (ΕΣΠΑ), νεφροπαθείς, μαθητές, εργαζόμενους, επιδόματα σίτισης, δράσεις κοινωνικού χαρακτήρα και ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη; Κι όλα αυτά γιατί; Για να ικανοποιηθούν οι τζογαδόρικες στρατηγικές και τα επικοινωνιακά παιχνίδια του Υπουργού Οικονομικών με τους Εταίρους;

Στην προσπάθειά τους να πείσουν τους συμπολίτες μας για την αναγκαιότητα της εφαρμογής της ΠΝΠ, καπηλεύονται έννοιες όπως η «εθνική προσπάθεια» και η «αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού». Δε διστάζουν μάλιστα να ισχυριστούν, αυτοαναιρούμενοι, πως «είναι ένας τρόπος ώστε να έχει την δυνατότητα η κυβέρνηση να έχει ένα επιπλέον όπλο στην πορεία της διαπραγμάτευσης, ένα επιπλέον εργαλείο ώστε να αντιμετωπίσει τα οποιαδήποτε πιθανά προβλήματα ρευστότητας», προβλήματα (καταβολής μισθών και συντάξεων) που η κυβέρνηση πασχίζει με κάθε μέσο να μας πείσει εδώ και καιρό πως δεν πρόκειται να προκύψουν.

Τα επιχειρήματά τους είναι ανίσχυρα, καθώς συγκρούονται άμεσα με τη σκληρή καθημερινότητα του Έλληνα.

«Οι Περιφέρειες διακατέχονται από έναν υπερκομματικό πατριωτισμό και για εμάς υπέρ πάντων είναι η πατρίδα μας, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες. Όταν χρειάστηκε στο παρελθόν να βάλουμε πλάτη, βάλαμε και  βοηθήσαμε προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτή τη στιγμή όμως δημιουργείται ένα τεράστιο πρόβλημα εθνικό, κοινωνικό, οικονομικό και αυτοδιοικητικό», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Αγοραστός, για να κατηγορηθεί στην προαναφερθείσα ανακοίνωση πως βάζει προσκόμματα στην εθνική προσπάθεια!»

Αντί να χάνουν το χρόνο τους σε ανακοινώσεις χωρίς ουσία βάλλοντας κατά παντός, αυτό που οφείλουν να κάνουν πρώτα απ’ όλα στο ΣΥΡΙΖΑ, τοπικά και σε εθνική κλίμακα, είναι αυτοκριτική. Άμεσα και υπεύθυνα.

Χωρίς προειδοποίηση και προηγούμενη διαβούλευση, η κυβέρνηση ουσιαστικά «αποφάσισε και διέταξε», πιάνοντας εξ’ απήνης με την ΠΝΠ τους πάντες, κάνοντας αυτά που κορόιδευε και στηλίτευε ως απαράδεκτα όσο ήταν στην αντιπολίτευση.

Όταν η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε στη Βουλή, τα μέλη της περήφανα, με ύφος σαν να κατείχαν τη μόνη αλήθεια και ηθική ακεραιότητα, «κουνώντας το δάχτυλο» στους προηγούμενους, εξήγγειλαν πομπωδώς πως αυτή η κυβέρνηση θα τηρούσε τις δημοκρατικές διαδικασίες και δεν θα έφερνε προς ψήφιση τροπολογίες και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Όλα αυτά έχουν ήδη προλάβει να διαψευστούν, κατά τη διάρκεια των λίγων μηνών της θητείας της.

Τώρα η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν είναι… κολάσιμη; Δε συνιστά μεθόδευση; Ούτε παρέμβαση στην αυτοτέλεια των Δήμων; Δεν πλήττει ξεκάθαρα το κύρος της Αυτοδιοίκησης αλλά και την κοινωνία; Τη στιγμή που οι Δήμοι ματώνουν οικονομικά, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, η προσπάθεια της κυβέρνησης να δεσμεύσει τους τελευταίους τους πόρους, απαιτώντας (και όχι συ-ζητώντας) τα αποθεματικά τους, δεν είναι πράξη αυταρχική και αισχρή; Δεν είναι μονομερής ενέργεια; Ή μήπως πιστεύουν στο ΣΥΡΙΖΑ πως τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει στην περίπτωσή τους, επειδή θεωρούν ότι οι προθέσεις τους είναι… αγνότερες από των προηγούμενων;

Η ενέργεια της κυβέρνησης, εκτός από αιφνιδιαστική είναι και αντισυνταγματική, επίδειξη δύναμης (ή μάλλον αδυναμίας διαχείρισης), μια κίνηση (δημοσιονομικού) πανικού με πρόφαση την κρισιμότητα της κατάστασης της χώρας, που εξυπηρετεί ιδιοτελείς επιδιώξεις και όχι το κοινωνικό σύνολο.

Με τους ριψοκίνδυνους χειρισμούς της κατά τη διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση έχει έρθει σε αδιέξοδο και πασχίζει να βρει πηγές χρηματοδότησης με εσωτερικό δανεισμό. Από τη στιγμή όμως που θα μπεις στη λογική να διορθώσεις τα λάθη σου με άλλα λάθη, συνήθως δεν υπάρχει επιστροφή και η κατάσταση μόνο επιδεινώνεται.

Είναι ζήτημα ορθολογισμού. Αν δε μπορούν να σταθούν στα πόδια τους οι Περιφέρειες (στερούμενες των βασικών πόρων για τις τρέχουσες και στοιχειώδεις ανάγκες τους), πού θα στηριχτεί και πώς θα ευημερήσει το κυρίως σώμα της κεντρικής διοίκησης; Αν στο Μαξίμου υποτιμούν το ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους, κάνουν μεγάλο λάθος, το οποίο νομοτελειακά θα βρουν μπροστά τους προσεχώς…

mnimonia3

ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Η ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΗ, Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Δεν χρειάστηκαν παρά λίγοι μήνες για να συνειδητοποιήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την κατάσταση της χώρας και να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και τα οικονομικο-πολιτικά δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στην Ευρώπη.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τόσο κοντινό χρονικά, φαντάζει τώρα στην Κουμουνδούρου μια μακρινή ανάμνηση, ένα όνειρο τρελό κι απατηλό. Η «πρώτη φορά Αριστερά» άργησε να καταλάβει πως οι ιδεολογίες και οι υποσχέσεις, όσο ωραίες κι αν ακούγονται, δεν είναι εφαρμόσιμες σε έναν κόσμο διαμορφωμένο με εντελώς διαφορετικές βάσεις και προσανατολισμό, «χτισμένο» πάνω στις αρχές του φιλελευθερισμού.

Είναι πολύ επικίνδυνο να τάζεις «ελπίδα», όταν εκ προοιμίου γνωρίζεις το ουτοπικό των υποσχέσεών σου. Επικίνδυνο για αυτόν που υπόσχεται, οδυνηρό για εκείνον που τον πιστεύει, για τον δυνητικό αποδέκτη, στην περίπτωσή μας τον ελληνικό λαό. Μαζί με το πρόγραμμα της ΔΕΘ, βυθίζεται και η εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος, που άλλα άκουγαν προεκλογικά και άλλα βλέπουν σήμερα.

Πιο σκληρά τα μέτρα

Η διαφαινόμενη συμφωνία με τους δανειστές, που διαφημίζεται ως «έντιμη και αμοιβαία επωφελής», είναι σαφώς χειρότερη από τις δεσμεύσεις που περιλαμβάνονταν στο κείμενο του e-mail Χαρδούβελη που τόσο λοιδόρησε η τωρινή κυβέρνηση, και τα δημοσιονομικά μέτρα που τη συνοδεύουν πιο σκληρά και πολύ περισσότερα αριθμητικά.  Κακά τα ψέματα, μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού πιστεύει πως ο πρωθυπουργεύων κ. Τσίπρας έχει ήδη συμφωνήσει για τα μέτρα και όλα τα υπόλοιπα περί διαπραγματεύσεων είναι απλώς θεάματα μήπως και υπάρξει κάποια συναίνεση στο εσωτερικό μέτωπο των προεκλογικών φαντασιώσεων.

Μια συμφωνία που θα μπορούσε να είναι πιο συμφέρουσα για τη χώρα, αν η κυβέρνηση, με τις πολιτικές της ακροβασίες, τα επικοινωνιακά παιχνίδια και την προβολή ανέφικτων αιτημάτων, δεν έχανε πολύτιμο χρόνο. Το μόνο που πέτυχε καθυστερώντας τις διαπραγματεύσεις, είναι η χρηματοπιστωτική ασφυξία με την οποία οι Εταίροι μας έφεραν προ τετελεσμένου.

Πίστεψε προς στιγμήν το κυβερνών κόμμα ότι εμείς είμαστε οι δυνατοί. Θυμίζω το «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να διαφωνήσει η Μέρκελ» ή «η υλοποίηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης δεν εξαρτάται από τη διαπραγμάτευση καθώς είναι πλήρως κοστολογημένο».  Φορώντας όμως προβιά λύκου, δε γίνεσαι απαραίτητα τέτοιος. Σε 4 μήνες, αποδείχτηκαν πως εκτός από ψεύτες είναι και γυμνοί.

Το νέο μνημόνιο (γιατί περί αυτού πρόκειται, όσο κι αν στον ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί του αντιθέτου) φαίνεται πως αυτή τη φορά θα έρθει στη Βουλή (σε αντίθεση με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου) και η ψήφισή του εγείρει μια σειρά από ερωτήματα, κυρίως όσον αφορά στη στάση που θα κρατήσει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι»

Το ίδιο ρεαλιστικά και υπεύθυνα πρέπει να αντιμετωπίσει το θέμα της ψηφοφορίας η Νέα Δημοκρατία. Η ηγεσία της οφείλει αυτή την κρίσιμη για τη χώρα στιγμή να αφήσει στην άκρη τις διαφορές της με την κυβέρνηση και να ιεραρχήσει το συμφέρον του ελληνικού λαού πάνω από αρχηγικές φιλοδοξίες και εξουσιαστικές εμμονές.

Η Ελλάδα έχει φτάσει από χρηματοδοτικής άποψης στα όριά της και δεν υπάρχει πια άλλη λύση. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και η Ν.Δ. οφείλει να ψηφίσει το μνημόνιο, εξασφαλίζοντάς της παράταση ζωής. Αλλιώς της δίνει το τελειωτικό χτύπημα και τη ρίχνει στο κενό.

Η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη θα βρει το δρόμο της μόνο μέσα από τη διαδικασία της αυτοκριτικής και όχι δρώντας εις βάρος του ελληνικού λαού, για την εξυπηρέτηση προσωπικών ή μικροκομματικών συμφερόντων. Οι πληγές του εκλογικού αποτελέσματος του Ιανουαρίου δεν έχουν κλείσει και θα συνεχίσουν να αιμορραγούν, αν το κόμμα της αντιπολίτευσης φερθεί με ταπεινά κίνητρα και μικροψυχία σε τόσο σημαντικά εθνικά ζητήματα. Ευκαιρίες για αντιπολιτευτικό λόγο θα υπάρξουν πάμπολλες, ειδικά με την πολιτική ανυπαρξία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ύπαρξη στο εσωτερικό του κόμματος αντίπαλων παρατάξεων και διαφορετικών τάσεων όσον αφορά στην υπερψήφιση ή όχι της όποιας συμφωνίας και η διαρροή αντίστοιχων σεναρίων, όχι μόνο πληγώνουν τη συνοχή και την εικόνα του, αλλά καταδεικνύουν την αδυναμία της κεντροδεξιάς παράταξης να προτείνει μία συγκροτημένη πολιτική πρόταση για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, αναλαμβάνοντας κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις που έρχονται. Κι αυτό μόνο κακό κάνει στην προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας να ανακτήσει το χαμένο κοινωνικό  της έρεισμα.

Είναι ιστορική στιγμή για τη Νέα Δημοκρατία ώστε μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία να παίξει τον σωτήριο ρόλο για την πατρίδα μας καθώς όταν μιλάμε για το καλό της χώρας μας, όλα τα άλλα (πρέπει να) έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

liberation

100 ΜΕΡΕΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ: ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου.

Οι 100 πρώτες μέρες κάθε κυβέρνησης, σηματοδοτούν παραδοσιακά το διάστημα κατά το οποίο δίνει το πολιτικό της στίγμα. Αποτελούν ένα πρώτο δείγμα, φανερώνουν προθέσεις και νοοτροπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπαρουσιαζόταν στον ελληνικό λαό ως «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας». Ωστόσο, τρεις μήνες μετά την εκλογική του νίκη, όλα βαίνουν προς το χειρότερο για τη χώρα, εντός κι εκτός συνόρων.

Αντίθετα, οι «εθνοσωτήρες» έχουν καταφέρει στο εσωτερικό να μπερδέψουν τους ψηφοφόρους τους με τη δημιουργική τους ασάφεια και παράλληλα να αμαυρώσουν την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Δεν ξαφνιάζει βέβαια κανέναν το γεγονός ότι στην Κουμουνδούρου έχουν βρεθεί σε δυσάρεστη θέση στον πρώτο αυτό απολογισμό, καθώς προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στον κόσμο ανεδαφικές υποσχέσεις, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα του οποίου η εφαρμογή ήταν εξ’ ορισμού ουτοπική.

Τι είδαμε αυτές τις 100 μέρες, σε αυτή τη μικρή χρονικά, αλλά αρκετή για την εξαγωγή σημαντικών συμπερασμάτων περίοδο;

Το φιάσκο των διαπραγματεύσεων

Είδαμε την κυβέρνηση πολύ συχνά σε σύγχυση, να επιδίδεται σε επικοινωνιακά παιχνίδια και να καταφεύγει σε ευφημισμούς και ρητορικά τεχνάσματα για να δικαιολογήσει τις επιλογές της.

Στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων, η «τρόικα» μετονομάστηκε σε «θεσμούς» και «Brussels Group», το μνημόνιο έγινε «ενδιάμεση συμφωνία» και η νέα αυτή ονοματοδοσία πανηγυρίστηκε σαν νίκη την οποία «γευόμαστε» καθημερινώς. Δυστυχώς το μόνο που έχει… καταφέρει η ελληνική αντιπροσωπεία στις συζητήσεις με την Ε.Ε. είναι η εν δυνάμει ρήξη με τους Εταίρους, η διεθνής απομόνωση της χώρας και το σφίξιμο τη θηλιάς γύρω από το λαιμό των Ελλήνων.

Η λέξη «Grexit» έχει γίνει πια μόνιμη επωδός στα χείλη ειδικών και μη και συχνά πρωτοσέλιδο στον ξένο Τύπο. Οι χωρίς σχέδιο και αντιφατικές ελληνικές θέσεις στα Eurogroup δεν έχουν φέρει αποτελέσματα, μόνο θολές εντυπώσεις. Η διακριτική (;) απόσυρση του υπουργού Οικονομικών από την πρώτη γραμμή των διαπραγματεύσεων, η απόφαση για συνολική λύση με νέα διαπραγματευτική γραμμή χωρίς περιθώριο χρόνου, σήμανε και την έμμεση παραδοχή εκ μέρους του πρωθυπουργού της λανθασμένης επιλογής προσώπων και της αποτυχίας της ακολουθούμενης ως τώρα στρατηγικής.

Υποσχέσεις και υποχωρήσεις

Το κλείσιμο της «κάνουλας» από την ΕΚΤ έχει υποχρεώσει την κυβέρνηση να προχωρήσει σε εσωτερικό δανεισμό για την κάλυψη των τρεχουσών χρηματοδοτικών αναγκών της. Η πρόσφατη ανακοίνωση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, που ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε δαιμονοποιήσει ως αντι-συνταγματική πρακτική, με την οποία υποχρεώνει τους δημόσιους φορείς να καταθέσουν στην Τράπεζα της Ελλάδας τα αποθεματικά τους, είναι ενδεικτική του πανικού που έχει καταλάβει το Μαξίμου.

Η υποτιθέμενη «άμεση» καθιέρωση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ μετατράπηκε τεχνηέντως σε… σταδιακή και ίσως παραπεμφθεί κι αυτή στις καλένδες, όπως και άλλες προεκλογικές μεγαλοστομίες του ΣΥΡΙΖΑ. Μία ακόμα υποχώρηση μπροστά στα δύσκολα. Η ανεργία βρίσκεται ακόμα σε ύψη που δεν γεννούν αισιοδοξία για το μέλλον και η ανάπτυξη μοιάζει ανέφικτη με τα σημερινά δεδομένα.

Στα λόγια μένει και η… πολυδιαφημισμένη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, όπως και η επαναφορά του αφορολόγητου στις 12.000 ευρώ, μετά τις τελευταίες εξελίξεις.

Συν τοις άλλοις, σε ένα απονενοημένο διάβημα απαξίωσης του θεσμικού πλαισίου, η κυβέρνηση (με τροπολογία όπου προτείνεται η εξαίρεση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των αποφάσεων που αφορούν σε δαπάνες της δημόσιας διοίκησης) φαίνεται να ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση της ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ, ενός από τα πολυτιμότερα εργαλεία διαφάνειας της δημόσιας διοίκησης, επικαλούμενη γραφειοκρατικά προβλήματα.

Μεταναστευτικό και καταλήψεις

Οι χειρισμοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε μείζονα εθνικά θέματα όπως το μεταναστευτικό, χαρακτηρίζονται από ανευθυνότητα και ατολμία.

Τα κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών άνοιξαν τις πύλες τους εν μία νυκτί χωρίς σοβαρό σχεδιασμό. Η ίδια έλλειψη οργανωμένου πλάνου παρουσιάστηκε και ως προς την αντιμετώπιση και υποδοχή των προσφυγικών κυμάτων που κατέφτασαν στη χώρα μας λόγω του πολέμου στη Συρία.

Οι καταλήψεις στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τη Νομική αντιμετωπίστηκαν επίσης με ελαφρότητα και εξέθεσαν την κυβέρνηση, που παρακολουθούσε αμήχανη τους βανδαλισμούς, ανήμπορη να λάβει αποφάσεις και την πολιτική ευθύνη για την καταστολή τους.

Αντί επιλόγου παραθέτω απόσπασμα από συνέντευξη του Ελευθερίου Βενιζέλου στο «Ελεύθερον Βήμα», τον Ιούλιο του 1922, όταν η Ελλάδα είχε βυθισθεί σε εθνική κρίση εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής και του Εθνικού Διχασμού:

«Να το πάρωμεν απόφασιν ότι δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ, “Θεός της Ελλάδος”. Ένας είναι ο Θεός δι΄ όλα τα έθνη. Η φρόνησις, η διορατικότης, η προορατικότης, η επαφή με την πραγματικότητα.

Ιδού τι θα μας βοηθήση θετικά να επανορθώσωμεν ό,τι είναι επανορθώσιμον».
Κι αν θέλουμε να μιλήσουμε με μπασκετικούς όρους: Μηδέν στα τέσσερα (0/4) για τη συγκεκριμένη κυβέρνηση.

nousios_kon_nos-130x102

ΟΤΑΝ Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ.

Διαβάσαμε με μεγάλη απορία πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Καρδίτσας, που… συμβουλεύει όσους δεν είναι υπέρ της κυβέρνησης και των πολιτικών της, «να δείξουν λίγη ντροπή πριν ξαναμιλήσουν».
Σε μια απόπειρα να διαχωριστούν οι «δικοί μας» από τους «άλλους», γίνεται λόγος για «τροϊκανούς», «υπερασπιστές του Σόιμπλε» και άλλα τέτοια, αποδίδοντας αλόγιστα ευθύνες για την κατάσταση της χώρας (και της πόλης μας) προς πάσα κατεύθυνση, βάζοντας «ταμπέλες» σε ανθρώπους με σημαντική προσφορά στην τοπική κοινωνία.
Σε μία εποχή που απαιτείται συναίνεση και κοινός αγώνας, άπαντες οι ασχολούμενοι με τα κοινά οφείλουν να υιοθετούν πρακτικές ενωτικές, προκειμένου να κερδίσουν τον κόσμο και όχι να τον διχάσουν, κατασκευάζοντας ψευτοδιλήμματα και χωρίζοντας τους πολιτικούς φορείς και τους ανθρώπους τους σε «καλούς» και «κακούς».  Για την ευημερία του τόπου μας νοιαζόμαστε όλοι.
Και με την Ελλάδα σε αυτή τη δεινή θέση, κανείς δε δικαιούται να διεκδικεί τον τίτλο του «εθνοσωτήρα».
Ειδικά σε επίπεδο αυτοδιοικητικό, που υπάρχει η δυνατότητα άμεσης και προσωπικής επαφής με τον κόσμο και τα προβλήματά του, καλούμαστε να φέρνουμε τους πολίτες κοντά μας, ακούγοντάς τους προσεκτικά και όχι να τους αποδιώχνουμε με τέτοιου είδους ανακοινώσεις. Στόχος όλων θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη γόνιμου διαλόγου και πολιτικού προβληματισμού, μακριά από κομματικά και προσωπικά συμφέροντα.
Ρόλος των κομμάτων της αντιπολίτευσης (και όχι μόνο) είναι ο έλεγχος των κυβερνητικών αποφάσεων και πεπραγμένων. Το να απαιτείς να είσαι στο απυρόβλητο της κριτικής είναι τουλάχιστον αντιδημοκρατικό. Μέσα από τη διαφωνία προκύπτουν πάντα οι καλύτερες λύσεις.
Ξεχνούν λοιπόν στο ΣΥΡΙΖΑ ότι το ποσοστό με το οποίο το κόμμα τους εξελέγη στην κυβέρνηση, αυτό το 36%, αποτελείται από ανθρώπους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους που αντιπροσωπεύουν πλήθος απόψεων, όχι κατ’ ανάγκη σύμφωνων με τις κυβερνητικές πρακτικές. Οφείλουν επομένως να τις ακούν και να τις σέβονται. Και να μη βλέπουν σε κάθε αντίθετη θέση φαντάσματα κι εχθρούς, αλλά μια ευκαιρία για δημιουργική διαβούλευση.
Επιλέγουν επίσης να ξεχάσουν ότι οι πρώτες διαφωνίες και μάλιστα έντονες, για το αποτέλεσμα του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου (και την απομάκρυνση από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης), προήλθαν από τις συνιστώσες εντός του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος. Αντιρρήσεις που εκφράστηκαν, συζητήθηκαν και… εξομαλύνθηκαν στη συνεδρίαση των συλλογικών οργάνων του κόμματος. Δεν δόθηκε όμως η ίδια δυνατότητα διαλογικής διαδικασίας στα υπόλοιπα κόμματα, καθώς η κυβέρνηση (παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού) επέλεξε να μη φέρει το θέμα προς συζήτηση στη Βουλή, αποκλείοντας τις αντίθετες φωνές από το να ακουστούν.
Μεταφέροντας την κλίμακα από το εθνικό στο τοπικό επίπεδο, παρατηρούμε τώρα έκπληκτοι την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ Καρδίτσας να φιμώσει κάθε διαφωνούσα με την κυβερνητική πολιτική άποψη. Ε, λοιπόν, δεν θα τους κάνουμε το χατίρι να σωπάσουμε. Πόσω μάλλον να ντραπούμε επειδή εκφράζουμε τη γνώμη μας.
Εκείνοι το αποκαλούν θράσος, εμείς το ονομάζουμε καθήκον.
Κωνσταντίνος Γ. Νούσιος,
Δικηγόρος, Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλίας
bullying

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ BULLYING: ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΡΑ!

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου.
Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Η υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη προκάλεσε αναταραχή στην κοινή γνώμη τον τελευταίο μήνα και η τραγική κατάληξή της φέρνει προ των ευθυνών τους τόσο την κοινωνία όσο και το κράτος, όσον αφορά στο θέμα του bullying (σχολικός εκφοβισμός).

Η κοινωνία έχει καθήκον να μην εφησυχάσει, αφήνοντας κι αυτό το περιστατικό βίας (σχολικής και εξωσχολικής) να περάσει στη λήθη, όπως συνέβη στο παρελθόν. Το κράτος από τη μεριά του οφείλει άμεσα να νομοθετήσει για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Εκφοβισμός: Κοινωνία και σχολείο

Το bullying με την ευρεία έννοια, το συναντάμε ανέκαθεν και σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Στην δουλειά μας (workplace bullying), στην πολιτική (η άκαμπτη στάση της ισχυρής Γερμανίας απέναντι στην ταλαιπωρημένη από τα Μνημόνια Ελλάδα), στο διαδίκτυο (cyber bullying), στο στρατό με τα καψόνια.

Το φαινόμενο σαφώς και δεν είναι τωρινό. Όταν όμως θύματά του είναι παιδιά, οφείλουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με την καταπολέμησή του.

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας και αναφέρεται στη χρήση βίας μεταξύ μαθητών ή συνομήλικων παιδιών. Βία που μπορεί να πάρει πολλές μορφές: σωματική, ψυχολογική, λεκτική. Παρενόχληση κατ’ εξακολούθηση.

Αυτό που παλιότερα, πριν μπει στη ζωή μας ως όρος το «bullying», ονομάζαμε (αποδίδοντας του αρκετά πιο ήπια χαρακτηριστικά) κοροϊδία, πείραγμα. Η λέξη «bully» μεταφράζεται ως «νταής», «φωνακλάς», «τύραννος» όταν απαντάται ως ουσιαστικό και «απειλώ», «εκφοβίζω», «εξαναγκάζω» ως ρήμα.

Θύματα είναι συνήθως τα «διαφορετικά» παιδιά. Τα ευάλωτα, τα λιγότερο αθλητικά, τα εσωστρεφή, όσα δυσκολεύονται στην κοινωνικοποίηση και την ένταξη σε παρέες. Κατά κανόνα εκείνα που δε μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Η διαφορετικότητα στοχοποιείται. Θύτες τα πιο δυνατά ή δημοφιλή, που μέσω του εξευτελισμού του άλλου ζητούν συνήθως την επιβεβαίωση και αντλούν μια αίσθηση υπεροχής και εξουσίας.

Συμπεριφορές που μπορούν να κάνουν μαρτύριο τη ζωή του παιδιού που τις δέχεται, να το περιθωριοποιήσουν και να τραυματίσουν τον ψυχισμό του δια παντός, καθώς συμβαίνουν την περίοδο κατά την οποία διαμορφώνεται η προσωπικότητά του και τίθενται οι βάσεις για την ενήλικη ζωή του. Συχνά οδηγούν και σε δράματα, σαν αυτό που βιώσαμε τον τελευταίο μήνα.

Τα διαθέσιμα ερευνητικά στοιχεία στην Ελλάδα, αναδεικνύουν την διαρκώς αυξανόμενη ανασφάλεια των παιδιών απέναντι στους συνομηλίκους τους και την αύξηση των κακοποιητικών συμπεριφορών μεταξύ τους, ήπιας ή σοβαρότερης μορφής.

Η δύναμη της ενημέρωσης

Ο αντίκτυπος που είχε στην ελληνική κοινωνία η υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που έφερε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης το θέμα του bullying, αναδεικνύει τη δύναμη και τη χρησιμότητα των Μέσων Ενημέρωσης για βαθιά κοινωνικά ζητήματα.

Υπό τον όρο του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των προσωπικών δεδομένων και της δεοντολογίας, η εκτεταμένη δημοσιότητα που λαμβάνει εδώ και κάποια χρόνια παγκοσμίως και εσχάτως στη χώρα μας το θέμα, μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να έχει.

Περιστατικά ενδοσχολικής βίας πάντοτε συνέβαιναν, αλλά αντιμετωπίζονταν (ή αποσιωπούνταν) σε κλειστό κύκλο. Οι νέες τεχνολογίες με την διάδοση του internet, τις εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης και την ταχύτητα με την οποία κινείται σήμερα η πληροφορία, δίνουν σε ζητήματα εξαιρετικά σοβαρά όπως το bullying, τις πρέπουσες διαστάσεις.

Το παγκόσμιο κίνημα εναντίον του σχολικού εκφοβισμού που έχει δημιουργηθεί, έχει συμβάλει σημαντικά στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κόσμου. Όταν κάτι συζητιέται, σταματά να αποτελεί taboo, γίνεται χειροπιαστό, γεννά προβληματισμούς και ιδέες για την καταπολέμησή του.

Ο ρόλος οικογένειας και εκπαιδευτικών

Σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι ζουν σε ένα μονίμως συγκρουσιακό περιβάλλον, πόσω μάλλον στην Ελλάδα της κρίσης και της κοινωνικής αδικίας, που ευνοούν την ανάπτυξη βίαιων συμπεριφορών των παιδιών. Με αυτά τα δεδομένα, τον πιο κρίσιμο ρόλο στην πρόληψη και καταστολή του φαινομένου του bullying έχουν η οικογένεια και οι εκπαιδευτικοί, βασικοί θεσμοί διαμόρφωσης χαρακτήρα και αναπαραγωγής προτύπων.

Γονείς και δάσκαλοι επιφορτίζονται με την ευθύνη της σωστής διαπαιδαγώγησης. Οφείλουν να διδάξουν στα παιδιά το σεβασμό στη διαφορετικότητα και την αξία του διαλόγου. Να μην καλλιεργούν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, να καταδικάζουν τη βία και κυρίως να αποτελούν πρότυπα συμπεριφοράς.

Η υιοθέτηση επιθετικών συμπεριφορών από τους ανηλίκους, αντικατοπτρίζει τα πρότυπα των ενηλίκων του περιβάλλοντός τους, τη βία, τις διακρίσεις και την παραμέληση που τα παιδιά βιώνουν στους χώρους κοινωνικοποίησής τους (οικογένεια, σχολείο, γειτονιά, κλπ).

Οικογένεια και σχολείο έχουν και ευθύνες παρέμβασης. Οι ενήλικοι συχνά αγνοούν, παρερμηνεύουν ή παραβλέπουν τις συμπεριφορές παιδιών που προκαλούν σωματικό ή ψυχικό πόνο, απειλή ή εκφοβισμό σε άλλα παιδιά. Η αδιαφορία-υποτίμηση της βαρύτητας περιστατικών βίας και η παρατεταμένη ανοχή σε παραβατικές συμπεριφορές στο σχολείο από τους εκπαιδευτικούς, μπορεί να αποβεί μοιραία (σ.σ. στην υπόθεση Γιακουμάκη, αναζητούνται ποινικές ευθύνες στο πρόσωπο του διευθυντή της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων Κώστα Μάντζαρη, ο οποίος απομακρύνθηκε πρόσφατα από τη θέση του, καθώς σύμφωνα με την ΕΔΕ, είχε γίνει επανειλημμένα αποδέκτης καταγγελιών ακόμη και από μέλη του προσωπικού για ενδοσχολική βία, τις οποίες αγνοούσε).

Σημαντική προϋπόθεση για την αντιμετώπιση των φαινομένων bullying είναι η στενή και σταθερή επικοινωνία και συνεργασία μεταξύ εκπαιδευτικών και γονέων/κηδεμόνων.

Τι ισχύει στην Ε.Ε.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο ή πλαίσιο πολιτικής σχετικά με τη βία στα σχολεία. Παρ’ όλα αυτά, λειτουργεί το κοινοτικό πρόγραμμα «Daphne III», που εστιάζει σε πρακτικά μέτρα με σκοπό την πρόληψη ή τον περιορισμό του φαινομένου.

Η ενδοσχολική βία συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων των παιδιών, όπως αυτά διατυπώνονται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού (UNCRC). Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., ως συμβαλλόμενα μέρη της σύμβασης αυτής, υποχρεούνται να λάβουν «κάθε κατάλληλο νομοθετικό, διοικητικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό μέτρο για την προστασία των παιδιών από κάθε μορφή σωματικής ή ψυχολογικής βίας».

Το απαρχαιωμένο νομοθετικό πλαίσιο

Τα ισχύοντα στην ελληνική εκπαιδευτική νομοθεσία δεν περιλαμβάνουν καμιά πρόβλεψη για την παραβατικότητα ανηλίκων στο σχολείο και δη για το φαινόμενο του bullying. Εν προκειμένω, για τέτοιες πράξεις εφαρμόζονται οι διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, όπως αυτές εφαρμόζονται για τους ανήλικους.

Όλες οι πράξεις σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής-κοινωνικής βίας που τελούνται από μαθητές εις βάρος άλλων μαθητών μέσα στον σχολικό χώρο αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Π.Δ. 104/1979 «Περί σχολικού και διδακτικού έτους, υπηρεσιακών βιβλίων, εγγραφών, μετεγγραφών, φοιτήσεως, διαγωγής και τιμητικών διακρίσεων των μαθητών των σχολείων Μέσης Γενικής Εκπαιδεύσεως», το οποίο χρονολογείται από το 1979!

Το συγκεκριμένο Προεδρικό Διάταγμα ορίζει την παραβατική συμπεριφορά ως «παρέκκλιση από την προσήκουσα διαγωγή» και όσον αφορά στις ποινές, αναφέρεται σε «σχολικές κυρώσεις». Οι όποιες αποφάσεις λαμβάνονται από το συμβούλιο των καθηγητών.

Η κυβέρνηση επιβάλλεται να προχωρήσει στην επικαιροποίηση της νομοθεσίας για την ενδοσχολική βία, με επαναπροσδιορισμό της βάσει του φαινομένου του bullying, λαμβάνοντας υπόψη τις κοινωνικές διαστάσεις που έχει λάβει στις μέρες μας, σε συνδυασμό με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. και τις λεγόμενες «καλές πρακτικές» που ακολουθούνται από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Σουηδία και Νορβηγία είναι από τις ελάχιστες χώρες παγκοσμίως που έχουν νομοθετήσει στοχευμένα για την αντιμετώπιση του bullying).

«Καλές πρακτικές» και νομοθετικές ρυθμίσεις

Το Υπουργείο Παιδείας, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς και με άξονα το τρίπτυχο εκπαιδευτική κοινότητα – γονείς – μαθητές, καλείται να καταρτίσει άμεσα ένα σχέδιο εξάλειψης της ενδοσχολικής βίας, με μια σειρά από εξειδικευμένες παρεμβάσεις και θέσπιση προγραμμάτων, όπως:

* Ενημερωτική καμπάνια (εθνικής και τοπικής εμβέλειας), με φυλλάδια, αφίσες, διαδικτυακό τόπο με οπτικοακουστικό υλικό και διαφημιστικά σποτ, με στόχο την ανάδειξη της κοινωνικής διάστασης του προβλήματος, την τοποθέτησή του στην ημερήσια διάταξη και την ευαισθητοποίηση των πολιτών.

* Επιμόρφωση των δασκάλων-καθηγητών και προγράμματα κατάρτισης για διαχείριση κρίσεων και εντοπισμό, πρόληψη και καταστολή των φαινομένων βίας.

* Λειτουργία προγραμμάτων πλήρους σχολικής παρέμβασης και δράσεις που χρησιμοποιούν το σχολείο ως πεδίο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων κατά της βίας, σχέδια επικεντρωμένα στην ενεργοποίηση του διδακτικού και εκπαιδευτικού προσωπικού ως παράγοντα για την προστασία των παιδιών.

*Εισαγωγή του θεσμού της «Σχολικής Διαμεσολάβησης» στα σχολεία.

* Διοργάνωση σεμιναρίων με συμμετοχή εμπειρογνωμόνων από το εξωτερικό, για παροχή πληροφοριών και ανταλλαγή γνώσεων για τη συχνότητα, τη διάδοση και την τυπολογία της εν λόγω συμπεριφοράς στα σχολεία, συμβουλών και βέλτιστων πρακτικών για τη διαχείριση του προβλήματος.

* Παροχή κατάρτισης στους γονείς προκειμένου να συμβάλλουν στην υγιή προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών τους και δημιουργία υποστηρικτικών κοινωνικών δικτύων.

* Υλοποίηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τη βελτίωση των προσωπικών και κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών και στρατηγικές μαθητικής πρωτοβουλίας. Είναι πολύ σημαντική η ενεργοποίηση και η συμμετοχή των παιδιών στην όλη προσπάθεια, στην λήψη αποφάσεων και στην ανάληψη ευθυνών.

* «Ελκυστικό σχολείο»: αναμόρφωση προγραμμάτων σπουδών, χώροι άθλησης, δημιουργικής απασχόλησης και ψυχαγωγίας, που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή και αποτρέπουν τη βίαιη συμπεριφορά. Δημιουργία ενός σχολικού περιβάλλοντος ελευθερίας, δημοκρατικών αρχών, συναισθηματικής συμμετοχής και κλίματος αποδοχής. Η αποτελεσματική πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας συνδέεται στενά με το συνολικό τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του σχολείου.

* Εκπαιδευτικά προγράμματα προσανατολισμένα στη διδασκαλία της ανοχής της διαφορετικότητας (στην εθνικότητα και την πολιτιστική ταυτότητα), του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του διαλόγου.

* Διοργάνωση αθλητικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων για παιδιά και εφήβους στις γειτονιές, μέσα από τις οποίες θα προωθείται η βιωματική μάθηση της συνεργασίας και της ειρηνικής επίλυσης διαφορών.

* Ίδρυση και στελέχωση συμβουλευτικών σταθμών νέων, παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων για τη στήριξη μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών, την παρέμβαση σε περιστατικά εκδήλωσης βίαιων-προβληματικών συμπεριφορών των μαθητών, με έμφαση στις πραγματικές ανάγκες τους.

* Σύνταξη ερωτηματολογίων με σκοπό τη «χαρτογράφηση» της έκτασης του φαινομένου στα σχολεία και εκπόνηση μελετών και εργαλείων επί θεμάτων ενδοσχολικής βίας.

* Θέσπιση γραπτού «Κώδικα για την αντιμετώπιση του bullying», διαθέσιμου σε όλους στο σχολείο, ο οποίος θα προβλέπει την ανάγκη επίσημης γνωστοποίησης περιστατικών εκδήλωσης του φαινομένου και την υποβολή γραπτών αναφορών των περιστατικών αυτών.

* Λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής στην οποία μπορούν να απευθύνονται για συμβουλές ιδίως ανήλικοι και όλοι οι εμπλεκόμενοι σε περιστατικά τύπου bullying.

ceb2ceb9ceb1-cf83cf84ceb1-ceb3ceb7cf80ceb5ceb4ceb1

ΒΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ.

Μέσα στον κυκεώνα των πολιτικών εξελίξεων, σημαντική θέση στο δημόσιο διάλογο έχει αποκτήσει τον τελευταίο καιρό το ποδόσφαιρο και η καταπολέμηση της βίας. Για μία ακόμα φορά με τον άσχημο τρόπο, αφού δηλαδή συνέβη το κακό.

Τα επεισόδια στο ντέρμπι της Λεωφόρου πριν από δύο Κυριακές και όσα κωμικοτραγικά ακολούθησαν στη συνεδρίαση της Super League, με αρνητικούς πρωταγωνιστές τους προέδρους των «Αιωνίων» (με εκτόξευση νερών, τραμπουκισμούς με εισβολή μπράβου, ανταλλαγή ύβρεων και απειλών), ήταν η τρανή απόδειξη ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει πιάσει πάτο.

Ας μην πάμε όμως πολύ μακριά. Το επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι δομημένα στις ίδιες σαθρές βάσεις. Η κοινωνία και (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της) ο αθλητισμός μας νοσεί από τα κάτω, με αφετηρία το τοπικό επίπεδο. Σκηνικό παρόμοιας… ομορφιάς με το Δ.Σ. της Super League στήθηκε και στα καθ’ ημάς το προπερασμένο Σάββατο (28/2), στο πλαίσιο των εκλογών της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, που έγιναν παρουσία «φουσκωτών», σεκιουριτάδων και αστυνομίας!Ένταση, αντεγκλήσεις, «περίεργες» υποψηφιότητες, καταγγελίες για μυστικές συναντήσεις, βόλτες μεγαλόσχημων του ποδοσφαίρου στην Καρδίτσα, δωροδοκίες, εισαγόμενοι (εξ’ Αθηνών) μπράβοι και πόλεμος ανακοινώσεων από τις… αντιμαχόμενες πλευρές, χαρακτήρισαν τη διαδικασία των αρχαιρεσιών.

Ποιο είναι το χειρότερο όλων; Ότι τα παραπάνω δεν ξενίζουν πια κανέναν και αντιμετωπίζονται ως φυσιολογικά. Η κοινωνία παρακολουθεί συνήθως αμήχανη τις εξελίξεις, με την (όχι πάντα δικαιολογημένη) αίσθηση ότι δεν έχει τη δύναμη να παρέμβει και να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Αυτό αντικατοπτρίζεται και στην αθλητική μας καθημερινότητα. Αντί για «μπάλα», «θέαμα», «όμορφα γκολ», το ποδοσφαιρικό μας λεξιλόγιο έχουν μονοπωλήσει όροι όπως «εγκληματική οργάνωση», «στημένα», «ορισμοί διαιτητών», «ύποπτα ματς». Το παρασκήνιο έχει αφήσει το αθλητικό κομμάτι σε δεύτερη μοίρα. Πουλάει φύλλα, κερδίζει επισκεψιμότητα.

Τα γεγονότα της Λεωφόρου και τα μπουγελώματα μετά… ξύλου στη συνεδρίαση της Super League (πόσο πιο ειρωνική θα μπορούσε να είναι η ονομασία του εγχώριου πρωταθλήματος;) ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και προκάλεσε, την έστω και κατόπιν εορτής, παρέμβαση του νέου Υφυπουργού Αθλητισμού κ. Κοντονή, που προανήγγειλε νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της αθλητικής βίας.

Η λύση στο πρόβλημα σαφώς και δε θα δοθεί με ημίμετρα και σπασμωδικές κινήσεις (αναβολή πρωταθλήματος και απόφαση για κεκλεισμένων των θυρών ματς, χωρίς εφαρμογή στους αγώνες Κυπέλλου και δη στο υπό πολωμένο κλίμα σημερινό ντέρμπι ΑΕΚ-Ολυμπιακού), που αποκλειστικό στόχο έχουν να εξασφαλίσουν χρόνο στους αρμόδιους κυβερνητικούς φορείς.

Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Τα ευχολόγια πρέπει να συνοδευτούν από πράξεις. Απαιτείται ένα οργανωμένο σχέδιο πρόληψης και καταστολής, με τη συνεργασία των ποδοσφαιρικών φορέων και των ομάδων, που εκτός των άλλων ρυθμίσεων (αυστηροποίηση των ποινών, εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, κάμερες σε όλα τα γήπεδα, κατάργηση συνδέσμων), θα λαμβάνει υπ’ όψιν του τους ηθικούς αυτουργούς, το ρόλο του στοιχήματος και τις ευθύνες του οπαδικού Τύπου ως μέρος του προβλήματος.

Όποια μορφή όμως κι αν έχουν τα μέτρα, πρέπει να γίνει βαθειά κατανοητό από την κυβέρνηση πως ο στόχος αυτών πρέπει να είναι η βία και οι αιτίες που την προκαλούν και όχι το ποδόσφαιρο.

Στο ελληνικό παράδειγμα, το πρόβλημα εντοπιζόταν πάντα στην εφαρμογή του νόμου και όχι στο περιεχόμενό του, που κατά κανόνα ήταν ορθό. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση και η διάθεση σύγκρουσης με το κατεστημένο, τα συμφέροντα και τις μαφιόζικες πρακτικές που λυμαίνονται το χώρο.

Η βία στα γήπεδα δεν είναι ζήτημα μόνο αθλητικό, αλλά βαθιά κοινωνικό, με τις ρίζες του στην έλλειψη Παιδείας. Η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση αναμφίβολα έχουν παίξει ρόλο στην έξαρσή του, αλλά με δεδομένη την ύπαρξη ανάλογα σοβαρών κρουσμάτων και προ κρίσης, η επίκλησή της από τους θεσμούς ακούγεται σαν άλλοθι για την αναποτελεσματικότητα τους στην αντιμετώπιση του φαινομένου.

Πέρα από την πολιτική ηγεσία και τις αναγκαίες νομοθετικές παρεμβάσεις, είναι καθήκον όλων, ξεκινώντας από τον εαυτό μας, περνώντας στην τοπική κοινωνία και καταλήγοντας σε εθνικό επίπεδο, να παλέψουμε για την καταπολέμηση μιας από τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας.

*Ο Κωνσταντίνος Γ. Νούσιος, είναι Δικηγόρος, Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλίας

22627_541107606027393_2371728727517198869_n

ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ.

Τις τελευταίες εβδομάδες, μετά το τέλος της διαπραγμάτευσης στο Eurogroup, η νέα κυβέρνηση παρουσιάζει σε όλους τους τόνους την περίφημη συμφωνία ως «επιτυχία» και ελληνική «νίκη».

Κάνει λόγο για «τέλος του Μνημονίου» και της λιτότητας, μεταμφιέζοντας απλώς τις λέξεις, σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ευφημισμού. Βαφτίζει την τρόικα «Θεσμούς» και «Εταίρους» και το Μνημόνιο «Δανειακή Σύμβαση» και «νέο Συμβόλαιο», ετοιμάζοντας μια σειρά από μεταρρυθμίσεις κοινής λογικής, τις οποίες υλοποιούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση. Η «σκληρή» διαπραγμάτευση κατέληξε ουσιαστικά σε τετράμηνη επέκταση της υφιστάμενης δανειακής σύμβασης, με ένα πιθανό τρίτο μνημόνιο στον ορίζοντα, στο τέλος Ιουνίου.

Το επιχείρημα ότι απαλλαγήκαμε από την τρόικα και τους ελεγκτικούς της μηχανισμούς αναιρείται αυτοστιγμεί, εφόσον κανένα από τα μέτρα της «λίστας Βαρουφάκη» δεν μπορεί να «περάσει» χωρίς την έγκριση των Εταίρων.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει πια συνειδητοποιήσει ότι οι πολιτικές της οφείλουν να διέπονται από ρεαλισμό και καλείται να προσαρμόσει το ουτοπικό προεκλογικό της πρόγραμμα στη σκληρή πραγματικότητα, υιοθετώντας πρακτικές που τα προηγούμενα χρόνια εκ του ασφαλούς κατήγγειλε ως σκανδαλώδεις.

Αποπειράται μάλιστα να ενοχοποιήσει για τις υποχωρήσεις της από τις προεκλογικές της εξαγγελίες την προηγούμενη κυβέρνηση, εκτοξεύοντας αβάσιμες κατηγορίες για «στημένο καθεστώς χρονικής ασφυξίας» και «γερμανικό πραξικόπημα», σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης από τις εσωκομματικές και ενδοκυβερνητικές εντάσεις και διαφωνίες.

Ερωτηματικά προκαλεί και η απόφαση της κυβέρνησης να μην φέρει στη Βουλή τη συμφωνία για την παράταση του προγράμματος, ενώ πέρασε προς έγκριση από τα κοινοβούλια των ξένων χωρών…

Ο ελληνικός λαός έχει υποστεί τις συνέπειες της κρίσης σε όλη τους τη σκληρότητα. Φυσικά και αξίζει την Ελπίδα και την Αξιοπρέπεια που πανέξυπνα χρησιμοποίησε σαν προεκλογικό σλόγκαν ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλο τόσο όμως αξίζει και την Αλήθεια, από την οποία το κόμμα που οι Έλληνες εμπιστεύτηκαν τις τύχες της χώρας, δείχνει να απομακρύνεται τεχνηέντως.

Κανείς δεν παραγνωρίζει το δύσκολο έργο που καλείται να φέρει σε πέρας οποιαδήποτε κυβέρνηση, στην Ελλάδα της κρίσης και των εξωτερικών πιέσεων. Όμως ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποσχέθηκε σε πρόσφατο διάγγελμά του ότι θα λέει πάντα την αλήθεια στο λαό, που δεν θα του το συγχωρέσει αν το κάνει επιλεκτικά. Όπως λέει κι ο Αριστοτέλης, «η ελάχιστη αρχική απόκλιση από την αλήθεια, πολλαπλασιάζεται στη συνέχεια χιλιάδες φορές».

Η τάση δημιουργίας μιας εικονικής πραγματικότητας, η θριαμβολογία και η καλλιέργεια ενός κλίματος υπερ-αισιοδοξίας, είναι όχι μόνο παράλογη αλλά και χυδαία, όταν απευθύνεται σε μια ταλαιπωρημένη και χορτασμένη από λόγια κοινωνία όπως η ελληνική. Το μόνο που πετυχαίνει η κυβέρνηση καταφεύγοντας σε ρητορικά τεχνάσματα, είναι να την αποπροσανατολίζει από τα ίδια της τα προβλήματα και να δοκιμάζει τα όριά της.

Ο ρόλος που καλείται να παίξει σε αυτή την πολύ κρίσιμη για τη χώρα συγκυρία, όχι μόνο η Νέα Δημοκρατία, αλλά το σύνολο του πολιτικού κόσμου, δεν πρέπει να είναι μόνο καταγγελτικός, αλλά να συνδυάζει τον έλεγχο των κυβερνητικών πεπραγμένων, την εποικοδομητική παρέμβαση και απαραιτήτως τη συναίνεση, σε θέματα που άπτονται της βαθιάς ανθρωπιστικής κρίσης.

Η Νέα Δημοκρατία ειδικότερα, οφείλει να δει στο αποτέλεσμα των εκλογών όχι μόνο την «ήττα», αλλά και μια ευκαιρία για να αλλάξει. Πρέπει να χρησιμοποιήσει το μήνυμα των Ελλήνων ψηφοφόρων ως εφαλτήριο για τη δυναμική επιστροφή της στην πολιτική ζωή του τόπου. Έχει ιστορικό καθήκον να ξεφύγει από παλαιοκομματικές αγκυλώσεις και ακραίες επιρροές και μέσα από την αυτοκριτική, να αρθρώσει έναν σύγχρονο πολιτικό λόγο που θα στρέφει το βλέμμα στην κοινωνία, κερδίζοντας και πάλι την εμπιστοσύνη των πολιτών.

*Ο Κωνσταντίνος Γ. Νούσιος είναι Δικηγόρος και Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλίας

oi-kubernitikes-palinwdies-tou-metanasteutikou-w_l

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΣΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου – Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, έχουν εσχάτως προκαλέσει τεράστιο ρεύμα μεταναστών και προσφύγων προς τη χώρα μας. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, για μία ακόμα φορά μοιάζει απροετοίμαστη για την αντιμετώπιση τέτοιας έκτασης εισροής και με την ελαστική έως ανύπαρκτη θεματική πολιτική της, γίνεται τουλάχιστον επικίνδυνη.

Η ευαισθησία απέναντι στο δράμα των προσφύγων και η υπεράσπιση της ζωής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (προτεραιότητες και των κοινοτικών οδηγιών), σαφώς και δεν βρίσκουν κανέναν αντίθετο, όμως η σημερινή εικόνα της κυβέρνησης φανερώνει παντελή έλλειψη πλάνου και προκαλεί την ανησυχία για ανεξέλεγκτη είσοδο και εγκατάσταση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Όταν μιλάμε για το (ανέκαθεν «αγκάθι» για την ελληνική κοινωνία) μεταναστευτικό, η ελαφρότητα στους χειρισμούς και η απουσία ξεκάθαρων θέσεων μοιάζει με απασφαλισμένη χειροβομβίδα.

Διά στόματος της αρμόδιας υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής, Τασίας Χριστοδουλοπούλου αλλά και των σχετικών νομοσχεδίων που καταθέτει το κυβερνόν κόμμα, ετοιμάζει μαζική παροχή ιθαγένειας και νομιμοποίησης ενώ παράλληλα οι λεγόμενοι «δικαιωματιστές» στους κόλπους του υποστηρίζουν την υιοθέτηση πολιτικής ανοιχτών συνόρων.

Οι παραπάνω απόψεις και πρακτικές δεν υποστηρίζονται από τη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έδωσαν «λαϊκή εντολή» για κάτι τέτοιο και που βλέπουν την κυβέρνηση να βρίσκεται μονίμως ένα βήμα πίσω από τις εξελίξεις και να τελεί υπό πλήρη σύγχυση.

Η αμηχανία της γίνεται ολοφάνερη από τις σπασμωδικές της κινήσεις. Αρχικά, τα κέντρα κράτησης άνοιξαν χωρίς σοβαρό σχέδιο για τις διαδικασίες που θα ακολουθούσαν. Ύστερα προέκυψε το επεισόδιο με το περιβόητο έγγραφο που… προβοκατόρικα διέρρευσε από το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, με τον αρμόδιο υποστράτηγο της ΕΛ.ΑΣ. να πληρώνει το κόστος της δημοσιοποίησης. Πρόσφατα είδαμε τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη να (κατα)κρίνει δημοσίως την ατολμία της κυβέρνησης και στη συνέχεια το Υπουργείο του να υπάγεται τη μία μέρα στο Εσωτερικών, την άλλη στο Δικαιοσύνης και τελικά να παραμένει ως είχε!

Φαίνεται πως η «δημιουργική ασάφεια» που χρησιμοποιείται απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους, κυριαρχεί και στην εσωτερική πολιτική.

Δεν είναι όμως δυνατόν το εθνικό συμφέρον να υποβαθμίζεται μπροστά στα μικροκομματικά παιχνίδια εξουσίας, με την  κυβέρνηση να αδυνατεί να χαλιναγωγήσει τις συνιστώσες της και να αντιμετωπίζει το καυτό ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης με τέτοια εγκληματική ανευθυνότητα. Ούτε να παρουσιάζεται η χώρα σαν… ξέφραγο αμπέλι από τις εκλογές και μετά και να δίνεται προς πάσα κατεύθυνση η εντύπωση πως «όλοι οι καλοί (και κακοί) χωράνε».

Κάθε κυβέρνηση οφείλει να μεριμνά πρωτίστως για την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών της, πόσω μάλλον όταν η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης. Με την ανεργία να καλπάζει και τον αριθμό των Ελλήνων που ζουν στα όρια της φτώχειας να αυξάνεται σταθερά, δεν αντιλαμβάνονται στο ΣΥΡΙΖΑ πώς η ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν αντέχει άλλη επιβάρυνση;

Κάθε κυβέρνηση οφείλει να μεριμνά πρωτίστως για την ασφάλεια και την ευημερία των πολιτών της, πόσω μάλλον όταν η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης. Με την ανεργία να καλπάζει και τον αριθμό των Ελλήνων που ζουν στα όρια της φτώχειας να αυξάνεται σταθερά, δεν αντιλαμβάνονται στο ΣΥΡΙΖΑ πώς η ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν αντέχει άλλη επιβάρυνση;

Η πρόσφατη σύγκλιση διυπουργικής σύσκεψης και οι αποφάσεις που ανακοινώθηκαν, φανερώνουν πως στο Μαξίμου ψάχνουν για λύσεις ανάγκης.

Το πρόβλημα θα συνεχίσει να οξύνεται και δεν πρόκειται να λυθεί με προχειρότητα και ψευτομαγκιές (ποιος ξεχνά τις κούφιες απειλές του κ.Καμμένου προς την Ευρώπη ότι θα την «γεμίσουν με μετανάστες και πρόσφυγες χωρίς χαρτιά;»).

Εκτός από τη σύλληψη και εφαρμογή ενός οργανωμένου και ορθολογικού σχεδίου εντός της χώρας, είναι απαραίτητη η ανάληψη κοινής διπλωματικής πρωτοβουλίας με τους Ευρωπαίους Εταίρους, με στόχο την αναθεώρηση της συνθήκης «Δουβλίνο 2», που κρατάει δέσμιες τις χώρες υποδοχής και αντί για ενδιάμεσο προορισμό τις μετατρέπει σε φυλακές.

Απαιτείται βούληση και μια συγκροτημένη πολιτική για την αποτελεσματική διαχείριση των εισροών μεταναστευτικού πληθυσμού, τον επαναπατρισμό των παρανόμων στις χώρες προέλευσής τους (με κίνητρα και για εθελούσια επιστροφή -μέσω της διεύρυνσης των σχετικών προγραμμάτων- και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) και αναγωγή του ζητήματος ως κρίσιμο όχι μόνο για τις χώρες του Νότου, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός πραγματικότητας δείχνει να βρίσκεται και η Νέα Δημοκρατία. Σε ένα θέμα όπως το μεταναστευτικό, που απαιτεί από την αξιωματική αντιπολίτευση την άσκηση δριμύτατης κριτικής ενάντια στην κυβέρνηση και ελέγχου των πολιτικών της, με εμπεριστατωμένα επιχειρήματα, η ηγεσία της περί άλλων τυρβάζει. Δίνεται έτσι η εντύπωση πως ενδιαφέρεται περισσότερο για την εσωτερική διελκυστίνδα, αυξάνοντας κι άλλο το χάσμα που τη χωρίζει από την κοινωνία.

Αν η Ν.Δ. θέλει να επανασυνδεθεί με τη βάση της και να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών, υποχρεούται να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που της παρουσιάζεται από τα λάθη και το κενό εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, προτείνοντας τις δικές της ουσιαστικές προτάσεις και λύσεις, μακριά από λαϊκίστικες, ακραίες και υπερ-συντηρητικές θέσεις και πρακτικές.

hey-blogger

HELLO WORLD… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΣΧΗΜΟ.

Όντας σε αναγκαστικές πολυήμερες διακοπές λόγω γενικότερης πολιτικής κατάστασης (capital controls και καλοκαιρινές δικαστικές διακοπές), ενός μικρού εξοχικού  στα παράλια της Λάρισας και πολλών νυχτερινών διαδικτυακών αναζητήσεων, αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το blog για να στεγάσω σκέψεις, ιδέες,ενδιαφέροντα, κοινωνική κριτική, πολιτικές αναλύσεις, αρθρογραφία, έτσι ώστε εύκολα να μπορέσουν χρησιμοποιηθούν εναντίον μου. Καλή ανάγνωση…