flampouraris708_0

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΘΩΑΣ… ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου,

Δικηγόρου-Περιφερειακού Συμβούλου

Βασικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές του περασμένου Γενάρη (εκτός του θρυλικού πια σκισίματος των μνημονίων με ένα νόμο κι ένα άρθρο), ήταν η ηθική υπεροχή που υποτίθεται ότι διέθετε, σε σχέση με τους «προηγούμενους».

Το πολυδιαφημισμένο «ηθικό πλεονέκτημα» που διακήρυττε ο κύριος Τσίπρας πως το κόμμα του θα έφερνε στην πολιτική ζωή. Αυτό που πίστευε πως αυτομάτως τον εξύψωνε, δικαιολογούσε τις μεγαλοστομίες του και έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ ιδανικό για τη διακυβέρνηση, μακριά από τα σκάνδαλα του αμαρτωλού πολιτικού παρελθόντος της χώρας (αγνοώντας επιμελώς πως στο κόμμα του είχαν παρεισφρήσει πολλά από τα εξέχοντα στελέχη του).

«Μασκάρευε» ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ την πολιτική του απειρία, πουλώντας την ως απόδειξη ότι ο ίδιος και οι συν αυτώ ήταν άφθαρτοι, άμεμπτοι, ανέγγιχτοι από το «κακό σύστημα που μας κυβερνούσε τόσα χρόνια». Και ο πρότερος αριστερός βίος, επικοινωνιακό φωτοστέφανο, ξεγελούσε ως ακλόνητο άλλοθι ανώτερης ηθικής.

Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο!

Τα σκάνδαλα των «αγίων»

Ο μύθος της αθώας αριστεράς κατέρρευσε σε λίγους μόνο μήνες πολιτικής πραγματικότητας. Κι εκεί που η νέα κυβέρνηση θα όρθωνε ανάστημα στο πελατειακό σύστημα, θα πάτασσε τη διαφθορά και άλλα τέτοια ωραία, άρχισαν να βλέπουν το φως της δημοσιότητας οι «αριστερές» ατασθαλίες,με τους «συντρόφους» να πρωταγωνιστούν σε ουκ ολίγα σκάνδαλα και εξυπηρετήσεις:

* Η τεχνική εταιρεία ΔΙΑΤΜΗΣΗ ΑΤΕ, στην οποία ο πνευματικός πατέρας του Τσίπρα, Αλέκος Φλαμπουράρης, ήταν μεγαλομέτοχος, έπαιρνε έργα του δημοσίου. Στις 20 Μαΐου 2015, ενώ ο ίδιος ήταν υπουργός Επικρατείας, υπέγραψε εργολαβική σύμβαση με την περιφέρεια Πελοποννήσου έναντι 3,9 εκ. ευρώ.

Ο πανικός με τον οποίο διαχειρίστηκε την κρίση ο «πολιτικός πατέρας» του πρώην πρωθυπουργού, εμφανίζοντας κατασκευασμένα αθωωτικά έγγραφα δύο μέρες μετά την αποκάλυψη του θέματος, άφησε αναπάντητα ερωτηματικά τα οποία πρέπει να απαντηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης

* Οι υποσχέσεις για διορισμό με προμήθεια 12% που υποσχόταν με ιδιωτικά συμφωνητικά μέσω του δικηγορικού του γραφείου ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Γιώργος Κατρούγκαλος, σε υπαλλήλους που είχαν απολυθεί ή βρίσκονταν σε διαθεσιμότητα από την προηγούμενη κυβέρνηση και διεκδικούσαν την επαναπρόσληψή τους.

* Η μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό τον περασμένο Μάρτιο, από τον τότε αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Δημήτρη Μάρδα.

* Το επίδομα ανήλικων τέκνων που λάμβανε η μητέρα της πρώην προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου.

* Το «μαύρο» ταμείο που κρατούσε στο δήμο Σφακίων ο επί ΣΥΡΙΖΑ υφυπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Παύλος Πολάκης.

* Η ανάληψη 200.000 ευρώ από τη μητέρα της αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών Νάντιας Βαλαβάνη, λίγο πριν την επιβολή των capital controls.

* Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και Α’ αντιπροέδρου της Βουλής, Αλέξη Μητρόπουλο.

* Η ενοικίαση σε τουρίστες από τη σύζυγο του Γιάννη Βαρουφάκη δύο ακινήτων (σε Πλάκα και Αίγινα) χωρίς σήμα ΕΟΤ, το απαραίτητο πιστοποιητικό νόμιμης ενοικίασης.

Η ανυποταξία του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσου Κορωνάκη, που αδικαιολόγητα δεν είχε εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.

* Η off-shore εταιρία του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ. και πρώην Υφυπουργού για θέματα κοινωνικών ασφαλίσεων, Παύλου Χαϊκάλη.

* Ο διορισμός του Γεώργιου Τσίπρα, ξαδέρφου του Αλέξη, ως Γενικού Γραμματέα Οικονομικών Σχέσεων στο ΥΠ.ΕΞ. και πλήθος διορισμών «ημετέρων» σε καίριες θέσεις του κρατικού μηχανισμού

* Οι καλοκαιρινές διακοπές του πρώην πρωθυπουργού σε σκάφος επιχειρηματία που βρίσκεται στη λίστα Λαγκάρντ.

* Η εγγραφή των τέκνων Τσίπρα σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία τη στιγμή που 15.000 κενά δασκάλων και καθηγητών κρατούν τα παιδιά των «κοινών θνητών» μακριά από τις αίθουσες.

«Μαύρο» στην υποκρισία

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως, ακόμα και σήμερα, μετά την χιονοστιβάδα των παραπάνω αποκαλύψεων, ενώ το παραμύθι του ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει και οι προσδοκίες του κόσμου στο πρόσωπό του Τσίπρα διαψεύστηκαν με τρόπο σκληρό, βασικό προεκλογικό τους σύνθημα είναι το «ξεμπερδεύουμε με το παλιό»!

Το επιχείρημα των αγνών ηθικών ελατηρίων και του πολέμου κατά του «παλιού σάπιου καθεστώτος» διαψεύστηκε νωρίς και πλέον είναι στο χέρι όλων μας, με το πολύτιμο όπλο της ψήφου, να τιμωρήσουμε την υποκρισία. Γιατί το (πολιτικά) νέο δεν αυτοανακηρύσσεται. Όταν προκύπτει, αναγνωρίζεται.

Καλή ψήφο.

ekloges1

ΕΚΛΟΓΕΣ 20ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ: Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου

Δικηγόρου Καρδίτσας,

Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

 Πέρα από κάθε αμφιβολία, ο πολιτικός σχηματισμός που θα αναδείξει η βούληση των Ελλήνων στις προσεχείς εκλογές, ο διάδοχος της πιο τυχοδιωκτικής Κυβέρνησης που πέρασε από τον τόπο, έχει μπροστά του ένα πολύ δύσκολο έργο.

Το Μνημόνιο 3 που έφερε η… Πρώτη Φορά Αριστερά δεσμεύει ασφυκτικά την επόμενη κυβέρνηση (ή συγκυβέρνηση), περιορίζοντας τις επιλογές της. Ο νικητής της 20ης Σεπτέμβρη θα βρεθεί στην εξουσία στη χειρότερη περίοδο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, καλούμενος να διαχειριστεί περισσότερο παρά να κυβερνήσει. Να επιβάλει επώδυνα μέτρα στην κοινωνία και παράλληλα να βρει τρόπους να επουλώσει τις πληγές που άνοιξε η καταστροφική 8μηνη αριστερή διακυβέρνηση.

Στην προσπάθεια αυτή, σε ένα δρόμο στρωμένο με αγκάθια, η χώρα χρειάζεται μια δυναμική πολιτική οντότητα και μια προσωπικότητα με κύρος, εμπειρία, υπευθυνότητα και σοβαρότητα, χαρακτηριστικά που εξέλειπαν από τον κ. Τσίπρα, τους συνεργάτες του και τις συνιστώσες του.

Μια παράταξη με συνοχή, που ξέρει να αποφεύγει τους σκοπέλους που δεν μπόρεσε να αποφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ (και πάνω στους οποίους συνετρίβη). Οι ολέθριοι χειρισμοί της πρώτης αριστερής διακυβέρνησης μας έφτασαν στον πάτο και είναι σαφές πως ο κ.Τσίπρας δεν είναι ικανός να υλοποιήσει με αποτελεσματικότητα ένα φιλελεύθερο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα.

Προς αυτό τον σκοπό, χρειάζεται ένας πολιτικός σχηματισμός με ξεκάθαρες αρχές, αξίες και πολιτικές, χωρίς «δημιουργικές ασάφειες» και κοστοβόρες πολιτικές ακροβασίες.

Το ιστορικό αντίβαρο απέναντι στον πολιτικό λαϊκισμό και καιροσκοπισμό, ήταν πάντα ο χώρος της Κεντροδεξιάς.

Απέναντι στην απουσία αφηγήματος που χαρακτηρίζει τον άνευ ιδεολογικής ταυτότητας ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, η Νέα Δημοκρατία κινείται σε αυτή την αναμέτρηση με μια ξεκάθαρη στρατηγική. Να κατακτήσει την πρωτιά -χωρίς να νοιάζεται για τη διαφορά στα ποσοστά- και στη συνέχεια να συγκροτήσει ένα ευρύ μέτωπο διακυβέρνησης της χώρας, συσπειρώνοντας ταυτόχρονα τις πραγματικά υγιείς και γόνιμες δυνάμεις της. Εκείνες δηλαδή που πιστεύουν στην ανάγκη διασφάλισης της παρουσίας μας στην Ευρώπη, αποκρούοντας τον παραλίγο μοιραίο αντιευρωπαϊσμό του προκατόχου της.

Ο ελληνικός λαός είναι πολύ κουρασμένος για να ανεχτεί κι άλλα ψέματα και ανεδαφικές υποσχέσεις (βλ.πρόγραμμα Θεσσαλονίκης). Ψάχνει ειλικρίνεια, ρεαλισμό και μια αχτίδα αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον του.

Αρχηγός «όλων των Ελλήνων»

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με την πολιτική του στάση, απέδειξε πως μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του τις τύχες όχι μόνο της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης αλλά και ολόκληρης της χώρας.

Σε αντίθεση με τους καιροσκόπους και τα μειράκια της πολιτικής που για μήνες έπαιζαν με τις τύχες της χώρας σε υποτιθέμενες «διαπραγματεύσεις», το πολιτικό σκηνικό και η πραγματικότητα του μνημονίου απαιτούν μια ισχυρή προσωπικότητα με διαδρομή στο χώρο, που θα κοιτάξει τα προβλήματα κατάματα, μακριά από χρεοκοπημένες ιδεοληψίες.

Αυτές οι αρετές συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που σε συνδυασμό με την αυθεντικότητα και το πολιτικό του θάρρος, συνθέτουν το προφίλ ενός ιδανικού πρωθυπουργού. Ο αρχηγός της ΝΔ μπορεί να εγγυηθεί ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα.

Έχει τις δυνατότητες να πετύχει την ευρεία συναίνεση της πλειοψηφίας του πολιτικού κόσμου για τη δημιουργία μιας «κυβέρνησης όλων των Ελλήνων», που μέσα από τη συνεννόηση, τη σύνθεση και τη συνεργασία θα προωθήσει τις αναγκαίες αλλαγές.

Διαθέτει επίσης το… στομάχι προκειμένου να απορροφήσει τους κραδασμούς που θα προκληθούν στην κοινωνία από τα σκληρά μέτρα του αριστερού μνημονίου, χωρίς να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του (βλ.Τσίπρας, αντιμνημονιακή προεκλογική στρατηγική και «αριστερή» εφαρμογή του προγράμματος).

Η Ελλάδα Μπροστά

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλει από όλους μας, τους Έλληνες, τους ψηφοφόρους, σύνεση και λογική μπροστά στην κάλπη.

Η 21η Σεπτεμβρίου πρέπει να ξημερώσει με σταθερότητα, αλήθειες, προοπτική και υπευθυνότητα, χωρίς λαϊκισμούς και ουτοπικές διακηρύξεις.

Γιατί η Ελλάδα οφείλει, πληγωμένη αλλά μαχητική, να πηγαίνει πάντα μπροστά.

meimarakis

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΕΛΟΣ. ΠΑΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ. #ELLADA_MPROSTA

Με τον περιφερειάρχη κ. Κώστα Αγοραστό, τους περιφερειακούς συμβούλους και πολλούς φίλους,υποδεχτήκαμε σήμερα στη Λάρισα, στην έδρα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, την περιφέρεια των μεγάλων προσδοκιών, των μεγάλων δυνατοτήτων και των μεγάλων απαιτήσεων, τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, κ. Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Στη σύντομη παρουσία του, μας απέδειξε πως ηγεσία σημαίνει σύνθεση, διαλεκτική προσέγγιση των ζητημάτων, «ανοιχτή» προσέγγιση των ανθρώπων, προώθηση της συλλογικής δουλειάς, παράδειγμα μέσω της δικής σου πορείας στα κοινά. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με το ήπιο του χαρακτήρα του, την αυθεντικότητά του και την εμπειρία του, ήρθε στη Θεσσαλία χωρίς να κάνει μικροπολιτική παροχολογίας. Ήρθε για να ακούσει τα προβλήματα των Θεσσαλών που βυθίζονται καθημερινά στην ανέχεια και να υποσχεθεί πως η 21η Σεπτεμβρίου θα ξημερώσει με σταθερότητα, ειλικρίνεια, αισιοδοξία, προοπτική και υπευθυνότητα, μακριά από τις χρεωκοπημένες ιδεοληψίες και τον λαϊκισμό. #Ellada_mprosta

Special thanks to Aris for the photos

kolaz-paragogiki-anasygkrotisi

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ: Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου
Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου

Η ελληνική οικονομία έφτασε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, ως αποτέλεσμα των (διόλου αθώων) πολιτικών επιλογών των ηγεσιών της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια. Το πρώτο… καρφί μπήκε με τη σταδιακή διάλυση της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας, την οποία η εφαρμογή των μνημονίων απλώς επιτάχυνε και ολοκλήρωσε, τοποθετώντας την ταφόπλακα.

Η Ελλάδα ποτέ δεν υπήρξε, βάσει μεγέθους, δυνατοτήτων και ταξικών ιδιαιτεροτήτων, βιομηχανική. Η οικονομία της ήταν κατά βάση αγροτική και μεταποιητική-μεταπρατική, βασισμένη στις μικρές βιοτεχνίες και τις μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις.

Από το 1981, χρονιά ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, παρατηρείται μια πρωτοφανής συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (που δέσμευε τους αγρότες σε συγκεκριμένη γραμμή παραγωγής) που ακολουθήθηκε και οι επιδοτήσεις (η χώρα μας υπήρξε η πλέον ευνοημένη χώρα από πλευράς εισροής κοινοτικών κονδυλίων) που αποσυνδέθηκαν από την παραγωγή και ναι μεν δημιούργησαν μια ψευδαίσθηση ευημερίας και βοήθησαν πρόσκαιρα αλλά προς τη λάθος κατεύθυνση, κατέληξαν μακροπρόθεσμα να αλλοιώσουν την παραγωγική μας ταυτότητα. Αυτό έπληξε βαθιά την εγχώρια παραγωγή και οδήγησε στην ολοκληρωτική μας εξάρτηση από τις εισαγωγές, σε προϊόντα που παραδοσιακά ως χώρα παρήγαμε σε κορυφαία ποιότητα. Συνακόλουθα, η ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας κατρακύλησε. Μια χώρα ευλογημένη από τη φύση και τη γεωπολιτική της θέση, που τη ζηλεύουν για τον πλούτο και την κληρονομιά της, τον ήλιο, τη γη και τη θάλασσά της, διαπράττει τουλάχιστον ύβρη αφήνοντας αναξιοποίητες αυτές τις πηγές ενέργειας που θα της εξασφάλιζαν αυτάρκεια, αυτοδυναμία και την ελευθερία να ορίζει τις τύχες της, ανεξάρτητη από κάθε είδους παρεμβάσεις.

Η υπηρεσία, της υπηρεσίας, ω υπηρεσία!

Μετά την απαξίωση και το τεράστιο πλήγμα που δέχτηκε ο αγροτικός και ο πρωτογενής εν γένει τομέας (στον οποίο δίνεται η χαριστική βολή με τα μέτρα που προβλέπει το Μνημόνιο 3), που θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση της ελληνικής οικονομίας και τον τροχό που θα την έθετε σε κίνηση, ακολουθήθηκαν πολιτικές που παραμελούσαν ή σκοπίμως αγνοούσαν και άλλους ζωτικούς παραγωγικούς τομείς, ευνοώντας κάποιους λιγότερο κερδοφόρους, για την ικανοποίηση ίδιων ή έξωθεν συμφερόντων.

Από τη στροφή της νέας χιλιετίας μέχρι και σήμερα, οι αναπτυξιακοί νόμοι στην Ελλάδα ενισχύουν τους παρασιτικούς τομείς της αγοράς. Χαρακτηριστικό της απώλειας της παραγωγικής μας ταυτότητας είναι ο συσχετισμός των δραστηριοτήτων και η συμμετοχή τους στο ΑΕΠ: 3% πρωτογενής τομέας, 9% δευτερογενής και 88% υπηρεσίες! Είναι πραγματικά συγκλονιστικό πως σήμερα, το 95% της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας είναι χρηματο-οικονομικού τύπου (εντολές αγοράς και πώλησης αξιών ή νομισμάτων) και μόνο ένα 5% είναι πραγματική οικονομία, δηλαδή παραγωγή, μεταφορά και πώληση συγκεκριμένων πραγμάτων. Το κυρίαρχο μαζικό προϊόν, όπως το αντιπροσωπεύουν οι παντός τύπου υπηρεσίες, είναι κυρίως «αέρας».

Σε αυτόν τον -λιγότερο αποδοτικό- τομέα, του business plan και των κάθε είδους συμβούλων, επενδύσαμε τις δύο τουλάχιστον τελευταίες δεκαετίες, αυτός «γέννησε» αναπόφευκτα διαφθορά και κερδοσκοπία και εντός αυτού του (παγκοσμίως κυρίαρχου) εικονικού χρηματοπιστωτικού μοντέλου, χάθηκε η αποτελεσματικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Η πρόκληση της επόμενης μέρας

Η μοναδική σίγουρη οδός προς την ανάπτυξη, είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα βιώσιμο σχέδιο, που θα περιλαμβάνει σαρωτικές αλλαγές σε διαδικασίες, δομές, ουσία και νοοτροπία, σε ριζωμένες πρακτικές και αντιλήψεις.

Όσο δεν επιχειρείται επαναπροσανατολισμός του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας, σε παραγωγικό και διοικητικό επίπεδο, η χώρα θα κινείται στον ατέρμονο κύκλο του δανεισμού και της συνακόλουθης δημοσιονομικής λιτότητας. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δημοσιονομική προσαρμογή χωρίς παραγωγική αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα να μην αλλάζει τίποτα δραστικά και φυσικά να μην έχουμε ανάπτυξη, καθώς επιλέγουμε να αγνοούμε ή παραβλέπουμε το αίτιο της κρίσης.
Για να επιστρέψει η ελληνική οικονομία στην ομαλότητα, είναι αναγκαία και εκ των ων ουκ άνευ η χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής, η δημιουργία μιας αναπτυξιακής ατζέντας ως αποτέλεσμα σοβαρής και υπεύθυνης μελέτης της ελληνικής οικονομίας, που θα εκτιμά τις πραγματικές δυνατότητες (υποδομές, γνώση, διαθέσιμοι πόροι, τάσεις, φυσικό και ανθρώπινο κεφάλαιο) και θα αναγνωρίζει-αναδεικνύει τις ιδιαιτερότητές της (όπως έχουν διαμορφωθεί γεωπολιτικά, φυλετικά, ιστορικά, κοινωνικά), θέτοντας ξεκάθαρα τους στόχους και τα μέσα πραγμάτωσής τους.
Το σημερινό αδιέξοδο θα ξεπεραστεί μόνο εάν η εκάστοτε κυβέρνηση δώσει τα εχέγγυα και αφήσει χώρο στην ελληνική παραγωγή ώστε να επιστρέψει στις ρίζες και στην δημιουργική της ψυχή. Οι παλιοί συμβούλευαν κάποτε επαγγελματικά τους νεότερους, λέγοντας «βρες τι σου ταιριάζει και τι κάνεις καλά και ακολούθησέ το». Αυτή η πολύ απλή συνταγή ίσως είναι και το κλειδί για την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την κρίση. Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις. Να στραφούμε παραγωγικά στην ελληνικότητά μας, σε οτιδήποτε κάνει τον τόπο μας ξεχωριστό και με τον δικό μας μοναδικό τρόπο (εφευρετικότητα, καινοτομία, ιδιαίτερη τεχνογνωσία), να αναδείξουμε την ταυτότητά μας. Να απαντήσουμε στο τυποποιημένο, μαζικό και φθηνό, με την ποιότητα. Να παράξουμε δικό μας πλούτο, ανακτώντας την αυτοδυναμία μας.

Ειδικότερα, η στόχευση των αναπτυξιακών προγραμμάτων πρέπει να αλλάξει, με επιχορηγήσεις που θα θέτουν αυστηρούς όρους και θα απαιτούν για την απελευθέρωσή τους ένα τελικό -εγχώρια παραγόμενο- προϊόν και όχι απλώς προθέσεις (θα αξιολογούν δηλαδή το αποτέλεσμα). Οι επιχειρήσεις λοιπόν που θα συμβάλλουν στην εγχώρια παραγωγή, θα επιβραβεύονται και θα πριμοδοτούνται με έμμεσες ελαφρύνσεις, που θα δίνονται στο τέλος της επένδυσης, με την ολοκλήρωση και την παραγωγή του προϊόντος.

Για τις νέες επιχειρήσεις που χρειάζονται άμεσα πόρους, θα πρέπει να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης, ακολουθώντας επιτυχημένα μοντέλα άλλων ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. ίδρυση χωρίς τραπεζικές εγγυητικές) ή διασφάλισης (από το κράτος) ρευστότητας (διευκόλυνση για την έκδοση δανείων με ευνοϊκούς όρους όταν σταθεροποιηθούν οι τράπεζες).

Ένα ακόμα βήμα για τη στήριξη ενός νέου επιχειρηματικού μοντέλου και την παροχή κινήτρων είναι και η θέσπιση βραβείων επιχειρηματικότητας, μέσω των οποίων θα επιβραβεύονται οι πιο υποσχόμενες νέες επιχειρήσεις, με κριτήρια τις ολοκληρωμένες επιχειρηματικές προτάσεις τους (που θα χαρακτηρίζονται από βιωσιμότητα, καινοτομία, ρεαλιστικό χρηματοοικονομικό πλάνο και κυρίως προοπτική δημιουργίας θέσεων εργασίας στην Ελλάδα).

Μόνο με τέτοιες ή παρόμοιες πρακτικές θα ενισχυθεί η πραγματική οικονομία και θα εξοικονομηθούν χρήματα που μέχρι σήμερα ξοδεύονται παράλογα, για την ενίσχυση ψευδο-επιχειρήσεων «φαντασμάτων» που δημιουργούν μόνο μαύρες τρύπες στον κρατικό και κοινοτικό κορβανά. Με αυτό τον τρόπο θα ενθαρρυνθούν οι προσλήψεις και θα ανοίξουν θέσεις εργασίας, βασικός στόχος κάθε αναπτυξιακής πολιτικής (πόσω μάλλον στο σημερινό εργασιακό τοπίο της χώρας μας, με την καλπάζουσα ανεργία). Έτσι μόνο θα δοθεί μία αίσθηση προοπτικής στους νέους, που δεν βλέπουν φως στο τούνελ και ταξιδεύουν τα όνειρά τους στο εξωτερικό, σε μέρη όπου οι γνώσεις και οι σπουδές τους εκτιμώνται και αξιοποιούνται.

Τα αναπτυξιακά προγράμματα

Η ορθολογική χρήση των αναπτυξιακών προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία ακόμα λύση προς την κατεύθυνση της επανεκκίνησης της οικονομίας, ένας έξτρα πόλος ανάπτυξης που δεν πρέπει να αγνοηθεί.

Η απελευθέρωση πόρων από προγράμματα όπως το «πακέτο Γιούνκερ», που προβλέπει 35 δις για την ελληνική οικονομία έως το 2020, είναι απαραίτητη, με την προϋπόθεση όμως πως θα αξιοποιηθούν κατάλληλα, προς εξυπηρέτηση των πραγματικών αναγκών της οικονομίας και όχι για την ενίσχυση του υπερτροφικού και ζημιογόνου δημόσιου μηχανισμού και των ελλειμματικών κοινωνικών ταμείων, όπως συμβαίνει σήμερα. Κάπως έτσι, κλείνοντας τρύπες παθογενών τομέων του κράτους και της ελληνικής οικονομίας με χρήματα που προορίζονταν για αναπτυξιακές δραστηριότητες (βλ.ΕΣΠΑ), δημιουργήθηκε και διογκώθηκε το δημόσιο χρέος, μέχρι που φτάσαμε στο ναδίρ.

Η «πληγή» του φορολογικού

Δε χρειάζεται παρά κοινή λογική, που προφανώς στερούνται οι φωστήρες που κυβερνούν, για να καταλάβει κανείς πως ο συνεχής δανεισμός δε συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ανάπτυξη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν.
Το ίδιο συμβαίνει και με την φορολογία. Οι παράλογες και κατακόρυφες αυξήσεις στο ΦΠΑ δεν αποτελούν λύση για το δημοσιονομικό αδιέξοδο και οδηγούν μαθηματικά τη χώρα σε ακόμα πιο βαθιά ύφεση.
Η εφαρμογή του μνημονίου και της φοροκαταιγίδας που φέρνει, έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την πραγματική οικονομία και τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Είναι ο θάνατος του κορμού της ελληνικής οικονομίας, των μικρομεσαίων αλλά και μεγαλύτερων επιχειρήσεων, που τα προηγούμενα χρόνια φυτοζωούσαν και πλέον έχουν αρχίσει η μία μετά την άλλη, με εκθετικό βαθμό, να βάζουν λουκέτο ή να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό.

Τα προηγούμενα χρόνια, όλοι -ανεξαιρέτως- οι αρμόδιοι υπουργοί επέδειξαν προχειρότητα στο σχεδιασμό του φορολογικού συστήματος. Αναλώνονταν στο να κάνουν αυθαίρετες δήθεν διορθώσεις και πασαλείμματα (εξυπηρετώντας συνήθως κομματικά και όχι μόνο συμφέροντα) και στη συνέχεια παρέδιδαν την «καυτή πατάτα» μαζί με το χαρτοφυλάκιο τους στον επόμενο, σε έναν φαύλο κύκλο συνεχών φορολογικών μεταρρυθμίσεων που έχουν στοιχίσει πολύ στην ελληνική οικονομία.

Μείωση της ανεργίας και παραγωγική ανασυγκρότηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς δίκαιο φορολογικό σύστημα. Με τις υπάρχουσες συνθήκες, τα εμπόδια φαντάζουν ανυπέρβλητα: ασφαλιστικές εισφορές που φθάνουν σχεδόν στο 50% του μισθού, προκαταβολή φόρου στο 100%, χαράτσια για καθετί, παράλογα δημοτικά τέλη κλπ.

Μόνο μέσα από μία ορθολογική και σταθερή φορολογική πολιτική που θα παρέχει κίνητρα στους εγχώριους αλλά και τους ξένους επενδυτές (ποιος θα κάνει οποιαδήποτε επένδυση όταν έχει απέναντί του ένα κράτος που δεν επιτρέπει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό σε σταθερές βάσεις;), θα αντιστραφεί το αντι-επενδυτικό κλίμα και θα ανοίξει ο δρόμος για μια νέα επιχειρηματικότητα.

Το τέρας της γραφειοκρατίας

Στο πλαίσιο του επαναπροσανατολισμού του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας, σε επίπεδο διοικητικό, μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση που θα προκύψει στις 20 του Σεπτέμβρη είναι η καταπολέμηση (του τέρατος) της γραφειοκρατίας, των χρονοβόρων διαδικασιών του κρατικού μηχανισμού. Σε συνδυασμό με την υπερβολική φορολογία, οι διαχρονικές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις αποτελούν τροχοπέδη στην προσπάθεια ίδρυσης μιας νέας επιχείρησης. Είναι σημαντικό να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για την έκδοση άδειας που δε θα βιώνεται ως «Οδύσσεια» για τον ενδιαφερόμενο, αλλά θα εκδίδεται από ΜΙΑ και μόνο υπηρεσία.

Στην ίδια λογική, με έμφαση στον τοπικό χαρακτήρα των επιχειρήσεων, κινούνται και προγράμματα ΕΣΠΑ όπως τα One Stop Shops. Στόχος τους είναι η παροχή υπηρεσιών «μιας στάσης» (one stop shop) για τους κοινωνικούς επιχειρηματίες (για άνεργους και άλλες ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες του πληθυσμού), συγκεντρώνοντας όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για την ίδρυση και λειτουργία μιας επιχείρησης (συμβουλευτική, καθοδήγηση, διοικητική και λογιστική υποστήριξη) σε έναν φορέα-Μηχανισμό Υποστήριξης.

Το πρώτο βήμα για όλα τα παραπάνω, αν θέλουμε να μιλάμε για ένα αξιοπρεπές μέλλον, είναι η παραγωγική ανασύνταξη της χώρας να τεθεί (ΚΑΙ με κοινωνική απαίτηση) στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου.